Bundan daha utanç verici bir açıklama yapmak gerçekten zor. Üstelik mesele Özge Özpirinçci ile bitmiyor, Türkiye'deki yıldız oyuncuların önemli bir kısmının sektöre bakış açısı da aynı.
Sinema ve televizyon sektörü yıllardır korkunç bir emek sömürüsü üzerine kurulu. Setlerde insanlar insanlık dışı saatlerde çalışıyor, güvencesizlikle boğuşuyor, ücretlerini zamanında alamıyor, aylarca işsiz kalıyor. Yönetmen yardımcıları, görüntü ekipleri, sanat departmanları, ışıkçılar, kostümcüler, kurgucular ve daha niceleri bu sektörün bütün yükünü sırtlanırken bazı başrol oyuncularına bölüm başına milyonlarca lira ödeniyor.
Elbette sektörün ekonomik krizini yalnızca oyuncuların yüksek kaşelerine bağlamak doğru değil. Ancak bu korkunç gelir adaletsizliğini görmezden gelip milyonluk ücretlerden vazgeçmemeyi savunmak da çok büyük gurursuzluk, onursuzluk örneği.
Bir tarafta ay sonunu getiremeyen set emekçileri, diğer tarafta tek bölümden birçok çalışanın yıllarca kazanamayacağı parayı kazanan yıldızlar var. Sonra da çıkıp binlerce insanın ekmek teknesinden söz ediyorlar.
Evet, binlerce insanın ekmek teknesi. Ama o ekmeğin ne kadar adaletsiz bölüşüldüğünü konuşmaya gelince herkes susuyor.
Türkiye'de sinema ve televizyon sektörünün en büyük sorunlarından biri de bu yıldız kültürü. Oyuncular sektörün merkezine yerleştirilirken o görüntüyü, hikayeyi ve dünyayı yaratan emekçiler görünmez kılınıyor. Bir yapımı yüzlerce insan birlikte ortaya çıkarıyor ama ekonomik karşılığın ve görünürlüğün aslan payı birkaç kişiye gidiyor.
Kimse oyuncular bedavaya çalışsın demez zaten. Mesele, emeğin karşılığının bu kadar orantısız dağıtıldığı bir düzende en ayrıcalıklı konumdakilerin hiçbir sorumluluk üstlenmek istememesi.
Sektörü ayakta tutan "kameranın önündekiler" olmuyor. Hatta o kameranın arkasındaki insanlar olmadan önündekilerin milyonluk kaşelerinin de hiçbir anlamı yok. Önce bunu kabul etmek gerek.
Hayvana şiddetin devlet politikası haline geldiğini, yüceltildiğini, cezalandırılmadığını gören nesil böyle yetişiyor işte. Empatisi olmayan sosyopat, psikopat bir nesil.
Şu an her yerde şiddet kol geziyor ya, siz bir de 5 sene sonrayı görün bu gidişle.
Zonguldak’ta 81 yaşındaki Şahinde teyze, televizyonda izlediği Bob Ross’tan etkilenerek ressam oldu.
🔸Şahinde teyze, 22 yıldır doğa ve manzara resimleri çiziyor.
Kazayı görüyor, kimseden talimat beklemeden yola çıkıp insanları kurtarmaya başlıyor. Sahil Güvenlik'i de ilk arayan kendisi. Gerçek bir kahraman. Müthiş bir insan.
Şu şekil gittikleri Amerika’dan şampiyon olup döndüler erkek futbol takımına ise villa verildi özel uçaklar tahsis edildi ülkenin tüm imkanları seferber edildi sonuç dünya kupasından elenen ikinci takım oldular ülkeyi rezil ettiler
Kaçak madende çalıştırılırken iş kazası geçiriyor maden sahipleri arabanın bagajına atıp götürüp ormanda yakıyorlar.. geriye de bu ürkek fotosuyla beraber engelli çocuklarının olduğu yoksul bir aile kalıyor.
1 Mayıs denince akla çoğunlukla insan emeği geliyor. Ama bu düzenin en görünmez, itiraz edemeyen ve her gün sömürülenleri olan hayvanları da hatırlatmak isteriz.