4 Mayıs saat 22.17 ve himym bitti... En sevdiğim dizi bitmesin diye aylarca son iki bölümü izlemedim, vedaları sevmediğimden. Belki de zamanını beklediğimden. Birden düştü aklıma ve son iki bölümü izleyip bitirdim o kadar çok seviyorum ki bu diziyi konfor alanım
Bir gün belki karşılaşırız diye geçip gittiğimiz sokaklar, önünde dalıp gittiğimiz duvarlar, ayaklarımızın altına şehri ve başımızın üzerine yıldızları seren çatılar; hepsi bizi bekliyordu
Sıradan biri olmak istemezken nasıl sıradanlaştığımı, görünmez olmak için uğraşırken zaten görünmez olduğumu fark ettiğimi, düşüncelerin minik böcekler gibi etrafımı sardığını ve yavaş yavaş zehrini bıraktığını... bir gün hepsini anlatacağım
Bazen duvarlara konuştuğunda bir cevap bekliyorsun ya o cevap hiç gelmiyor, kafanın içindeki ses bir an olsun sussun istediğinde hiç susmadığı gibi. Ne istersen tam tersi oluyor, değil mi
Eskiden çok fazla mavi göz takıntım vardı hatta bunu arkadaşlarım söylediklerinde fark etmiştim. İnsanların gözlerinin çok şey anlattığına inanırım her zaman, mavi gözlü insanlar bana saydam bir duvara bakıyormuşum gibi hissettiriyor.
Zihnim bana bir oyun oynadı ve kendimi bir hikayenin başında buldum farkında olmadan. Sana dair son kez. Bu kitap da senin için ama gerçekten de sana dair son kez olacak. Bu bir veda, zihnim son kez bunları senin için fısıldayacak ve artık olmayacaksın. Nefes alamıyorum