insanların benden çabuk vazgeçmesinden sıkıldım oturup düşünüyorum ben bu insanda hiç mi iz bırakamadım hiç mi anlam ifade edemedim diye sonra düşünceler yerini gözyaşlarına bırakıyor zaten
Yalanlardan nefret ederim. Ama beni en çok üzen şey, fark etmeyeceğime olan o kendinden emin halleri. Çünkü insanın bir şeylerden şüphelenmesi, görmezden gelmeye çalışması ve sonunda aslında haklı olduğunu öğrenmesi kadar üzücü çok az şey var.
Vazgeçmek istemediği halde vazgeçenin acısı , vazgeçilenden büyüktür ..gitmek istemediği halde gidenin acısı kalandan büyüktür..acıda ölçü mü olur deme , severken bırakanın acısı yüreğe kor , yıllara yüktür ..
Yere çöküp bağıra bağıra daha fazlasına dayanamıyorum diye ağlamak isterken , sessiz sakin bir köşede oturmuş olana bitene gülümsüyorum .. " hayat insanı inceden inceden delirtiyor..
Gözden çıkarıldığını anladığın andaki his... uzun uzun anlatsan roman olur, özet geçsen bu hissin kırıcılığına az kalır. Biri artık seni kaybetmekten korkmaz, önemsemez, özenli yaklaşmaz, hani olsan da olur olmasan da. Kalbin paramparça olur ve bu soyut değil.