Hayatınızı paylaştığınız kişi psikolojiniz üzerinde çok etkiye sahiptir. Destekleyici, anlayışlı ve olgun bir eş yürüdüğünüz yolda çiçekler açtırır. O yüzden yol arkadaşınızı akıllıca seçin.
Ulus Baker: “Eğer ananızdan, babanızdan öğreniyorsanız; neyin doğru olduğunu, neyin arzulanır, neyin arzulanmaya değer olduğunu…Geleneklerden öğreniyorsanız, dogmalardan öğreniyorsanız; bu ahlakın düşük bir biçimidir, yüksek bir biçimi değildir.” (Kant)
Bu genç kadının adı Ayşe Bibi. Time'a kapak oldu. Ulusal kahramanlığı ya da Nobel aldığı için değil.
Kocası burnunu ve kulaklarını kestiği için.
Ülkesi, kadınların sözünün geçmediği şeriatle yönetilen Afganistan.
Kızkardeşiyle birlikte bir Taliban cihatçısına verildi. 12 yaşında, babasının borçlarına karşılık...
Köle gibi davranıyorlardı. Evden kaçmak istedi. Kocası "ibret-i alem olsun" diye böyle cezalandırdı.
Ayşe bunu yaşayan tek kadın değil; dayılarının istediği adamla evlenmeyi reddeden Fazilet var, kıskanç kocasının çakısında uzuvlarını bırakan Zarka var, sürekli döven, üstelik üstüne kuma getiren kocasını 3 aylık bebeğiyle terk etmek isterken aynı sonu hançerle yaşayan Reza Gül var. Var da var...
Bir kadın nasıl olur da böyle bir hayata özenir? Bir erkek nasıl olur da bunu meşru gören bir hayatı talep edecek kadar insanlıktan çıkabilir?
Nasıl olur da eşit haklar veren çağdaş yaşam yerine hilafeti ve şeriat savunulur?
Akıl alır gibi değil.
Taliban da beyaz Kelime-i Tevhid bayrağı kullanıyor.
Çünkü, Türk milleti, millî birlik ve beraberlikle güçlükleri yenmesini bilmiştir. Ve çünkü, Türk milletinin yürümekte olduğu terakki ve medeniyet yolunda, elinde ve kafasında tuttuğu meşale, müspet ilimdir.
Mustafa Kemal Atatürk’ün “Onuncu Yıl Nutku”ndan.
#YaşasınCumhuriyet #TürkiyeİşBankasıKültürYayınları #TürkiyeİşBankası
https://t.co/Aada7rIh1t
Başkalarının hatalarını kovalamak, yetersizliği ve eksikliği deşarj etme kanalıdır.
İnsanın kendi eksiklerini görmesi ve yüzleşmesi için belli bir farkındalığa ulaşması gerekir. Bunun için de okuması, düşünmesi ve hayatında yanlış giden şeylerin sorumluluğunu alması gerekir.
Oysa toplumumuz adeta kusur avcılığına dönüşme sürecinde.
İlişkilerde herkes birbirinin açığı ve eksiği üzerinden içsel gerginliğini, yetersiz hissedişini veya kompleksini deşarj ediyor.
En çok kusurlu olanın en çok eleştirel olduğu bir döngü bu.
Aile içinde bir kurban seçilir, o kurban üzerinden herkes zihinsel olarak geviş getirir.
Toplum içinde suçlu/kurban seçilir yıllarca toplum onun üzerinden kendi sorumluluğunu almak yerine onu suçlayarak gevşer.
Medya zihinsel orgazm yaratmak adına her defasında bir siyasetçiyi, bir ünlüyü, bir tüccarı hatta başka bir devleti, toplumun önüne atar ve "Haydi şunun üzerinden biraz gevşeyin" der.
Linç kültürü daha çok kişisel sorumluluğunu üstlenmeyen, kendine değil başkalarına odaklanan toplumların kültürüdür.
Başkası üzerinden var olmak, yok olmak, mutlu olmak; kişinin linç ettiği kişiye olan bağımlılığını ve gizli hayranlığını gösterir.
Özellikle, son zamanlarda "sahte duyar kasma" olarak tanımlanan tepkileri daha sık görüyoruz.
Yaşamında hiçbir sosyal olaya tepki vermeyen kişilerin en küçük bir dil sürçmesinde bile bir siyasetçiyi, bir akademisyeni, ünlüyü veya dini/milli kimlikli birini nasıl linç ettiğini görebiliyoruz.
Duyarlılıkla linç etmeyi karıştırıyoruz. Kaldı ki linç etmek istiyorsak, düzeltme veya özürleri bile yok sayıyoruz. Belki de bugüne kadar hatamızdan dolayı hiç özür dilememiş olsak bile.
Aytmatov’un çok sevdiğim bir sözüdür: "Haksız eleştiri , gizli hayranlıktır". Ben de şöyle derim: "Kimin açığını arıyorsan, o senden bir adım öndedir".
Bireysel gelişimimizin yolu, başkası üzerinden var olmak değil; kişisel sorumluluklarımızı üstlenmekten geçer.
Başkasının kiri, bizi temizlemez.
Başkasının hatası, bizi doğrulamaz.
Başkasının zararı bize kazanç sağlamaz.
Biriyle yarışıyorsak, birini linç ederek var oluyorsak, bağımlı özelliğimizle yüzleşmeliyiz.
Toplumun, sosyal medyanın, kitle iletişim araçları ve kanaat önderlerinin bizi yönlendirmesine, bize istediklerini hissettirmesine, zihnimize hükmetmelerine izin vermemeliyiz.
İşte özgüven tam da böyle gelişir: Düşünceyi, duyguyu ve davranışı kendi kontrolüne alarak.
(Serhat Yabancı)
Türk toplumunun değerleri nedir gerçekten çok merak ediyorum ;
Müge Anlı / Esra Erol tarzı programları izlediğimde programa seçilen -genelde taşra kökenli- insanların çarpık yaşam biçimlerini görüp şoklara girmekten helak oluyorum,
Akşam entrikalı ya da vurdulu kırdılı şiddet pornosu dizilere baktığımda yine bana çok uzak değerlerin prim yaptığını farkediyorum,
Sabah magazin programlarını açsam saatlerce kesintisiz dedikodu yapıldığına şahit oluyorum ki gıybet de İslam'da haram bildiğim kadarıyla?
Hadi politikacılara kulak vereyim desem nefes alır gibi yalan söylemelerinin nasıl normalleştiğini şaşkınlıkla izliyorum, yine yalan, en büyük günahlardan biri değil mi?
Allah'ın yarattığı canlara şiddet gösterenler, küçücük çocuklara hallenenlere girmedim bile.
Tüm bunlar bizim değerlerimiz olduysa hepsi benden uzak dursun bi zahmet; Ebrar'cığımsa bu paçavraları kudurtmaya devam etsin❤️