Soykan Atak

[Soykan Atak @ataaksoykan]

Hiçbir şey göründüğü gibi olmadığı gibi söylendiği gibi de olmayabilir

[Francis @ghostof_francis]

A nigga just wants to be financially free

[Atahan Altınordu @atahanalt]

Futbolu sevmeyenler nasıl sevmiyor hiç bilmiyorum.

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.

Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.

Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.

Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.

Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.

Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.

Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.

Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.

Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.

Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.

[Ryan Hiepler @ryjlocal]

Good example of strategy in life. 90% positioning, 10% explosive execution when the timing is right. Activity without achievement is a false god of the modern world.

[Emrah Safa Gürkan @jeandpardaillan]

Mizahçının görevi söylenemeyeni söylemektir.

[Wolvi @wolviyim]

dinozorları göremedim mısır piramitlerine yetişemedim ama messi’yi tam zamanında izledim

[E @koalamayan]

insan bardağın komik tarafını görebilmeli.

[catsnrozes @catsnrozes]

yürümenin felsefesi kitabını ilk okuduğumda yürümekle ilgili kafamda yekpare kristal bir top gibi bir düşünce belirmişti; yürümek aslında bir yere ulaşmak için değil, bir süreliğine hiçbir yere ulaşmak zorunda olmamak için yapılıyordu, evet, o gün bugündür yürüyorum

[The Extreme Football Enthusiast @ExtremeFootbal4]

"Back then, Football had soul. Beckham bending it from 40 yards, Pirlo slowing time, Scholes seeing passes before they existed. Now it's press, run, recycle. Athletes everywhere, artists rare. We've upgraded engines & downgraded imagination."

— MICHAEL OWEN

[guatemalan sith lord 🇬🇹🇺🇸🇲🇽🇵🇸 @hispanic_boi]

I might quit my job to focus on the World Cup

[fırat @firattavc]

Tatil sonrası ilk iş günü

[Mehmet Bagcivan @ninjakurbaa]

Gereğinden fazla vakit geçirirsen her insan sıkıcıdır.

[yacine adli @lospartizans]

biz boşuna takım değil adam seçiyoruz demiyoruz babadır baba

[dir @dirstream]

bazı şeyleri kabullenmek yenilmek değil, kafanın içindeki gereksiz savaşı bitirmektir.

insan bazen elinden geleni yapmıştır ama hala sonuç değişmemiştir. birinin ne düşündüğü, geçmişte olan şey, sana nasıl davranıldığı, kaçırdığın fırsat, başkasının seçimi, zamanın geri alınmaması… bunların hepsini zihinde tekrar tekrar kurcalamak sadece aynı acıyı farklı cümlelerle yeniden yaşatır. kontrol edemediğin şeyi çözmeye çalışmak, masada oturup yağmuru durdurmaya çalışmak gibi.

asıl rahatlama şu noktada geliyor: "bunu değiştiremiyorum ama bundan sonra ne yapacağımı seçebilirim." bu cümle basit duruyor ama insanın enerjisini geri veriyor. çünkü kabul etmek pasif kalmak değil; dikkatini olmayan ihtimalden alıp elindeki hamleye çevirmek. bazen büyümek dediğin şey, her şeye tepki vermemeyi öğrenmekle başlıyor.

hayatın bazı yerlerinde kazanmak, daha çok zorlamak değil.

boşa giden savaştan çekilip kendi tarafını toparlamaktır.

[motion. @hashtagtw0]

Life's so private no one knows I'm Spiderman.