Ve dinle beni ilahi ve yaradan; O garip duvarın
rahatsız edici çatlamasını ve su ve yemekteki erken yalnızlığı keşfediyorum. Ve Ağrı'ya soruyorum: Peki hayat bu mu?
Biri acıma şunu demeden
o boşluktan geçmeliyim : dur! Beni takip edecek hiçbir şey olmadan hayali yaşamak zorundayım ; ayaklardan gece alnına kadar yalnızlık .
Gün içinde bize sırlarını açığa vuran faydalı nesnelerde bile muamma : bir kristal, bir köpük sayfa. En iyi ihtimalle, kadim sazların sallanması. Ve sislere acımasızca bakan kuvars yörüngelerindeki gözler .
Sessizlik çam ormanlarını kapladığında
sen de susacak mısın dostum?
Kıyafetinizde ne renk giyeceksiniz?
Durgunluktan mı yoksa denizlerden biri mi olacak?