جاویدنام ها عدد نیستند، جانهای پاکی هستند که برای آزادی میهن از اشغالگران جمهوریاسلامی جاودانه شدند. با انتشار نام و مشخصات جاویدنام های دیگر در روزها و هفتههای آینده بیشتر از این معلوم خواهم کرد که آمار دولتی یک دروغ بسیار بزرگ بوده است. هیاهوکنندگان روزهای اخیر کمتر از دو هفته دیگر که اسامی جدید با مشخصات منتشر خواهد شد شرمگین خواهند شد اگر شرم کنند. ضمن اینکه این فقط اسامی است که بدست من رسیده و شامل نام همه جاویدنام ها نیست. آمار واقعی این جنایت بزرگ شاید هرگز روشن نشود.
مراد ویسی قشنگ میگه: اگر اون شب اسلحه را به جای نشانه بر قلب فرزندان ایران زمین میگذاشتید هم کودکان میناب زنده بودند هم سربازان جنوب!
جنگ را شما شروع کردید در ۱۸ و ۱۹ دی.
بزودی به اینترنت آزاد، به آسمان آبی، به هوای پاک، به آرامش، به آزادی، به عدالت، به کرامت انسانی، به حقوق شهروندی، به امنیت، به رفاه، به آبادانی، به لبخند مردم، به ایرانِ رنگی، و به ایرانِ بدون آخوند سلام خواهیم کرد.
در حالی که جنگافروزان جمهوری اسلامی در تهران و پناهگاههای امن خود پنهان شدهاند، سربازان وظیفه و نیروهای جوان را در پادگانهایی بیدفاع رها کردهاند، بیآنکه حتی توان حفاظت از این نیروها را داشته باشند. این رژیم بار دیگر نشان داده است که میان جان فرزندان ایران و بقای خود، همواره بقای خود را انتخاب میکند.
جمهوری اسلامی این جنگ را بر ملت ایران تحمیل کرده است و مسئولیت جان همه قربانیان آن، از جمله سربازان در پادگان بمپور، بر عهده همین حکومت است. آرزوی همه ما، صلح، امنیت و آرامش برای تمامی ایرانیان است، اما تا زمانی که این رژیم بر سر کار باشد، نه امنیتی پایدار ممکن است و نه صلحی واقعی.
این رژیم تبهکار بیش از آنکه دلنگران امنیت مردم ایران باشد، نگران حفظ حزبالله لبنان و دیگر نیروهای نیابتی خود در منطقه است. برای این رژیم، بقای بازوهای تروریستیاش از امنیت و جان مردم اهواز، زاهدان، بندرعباس، بوشهر، چابهار و سراسر ایران مهمتر است.
خطاب من به سربازان، افسران و همه نیروهای میهندوست است. جان خود را برای بقای جمهوری اسلامی به خطر نیندازید. سوگند شما به ایران است، نه به رژیمی که در لحظه خطر، سرکردگانش میگریزند و شما را بیپناه رها میکنند.
من با خانوادههای داغدار سربازان وظیفه که در حملات اخیر به مراکز نظامی جمهوری اسلامی جان باختند، عمیقأ همدردی میکنم، و از خانوادههای همه سربازان وظیفه میخواهم تا آنجا که در توان دارند، اجازه ندهند فرزندانشان در این شرایط خطرناک به خدمت سربازی اعزام شوند. هیچ پدر و مادری نباید فرزند خود را به پادگانهایی بفرستد که امروز به جای محل خدمت، به میدان مرگ تبدیل شدهاند.
این جوانان، فرزندان این سرزمین هستند، نه سپر انسانی جمهوری اسلامی. آنها نباید بهای بقای حکومتی درمانده را با جان خود بپردازند.
همچنین از مردم شریف ایرانشهر و زاهدان که برای اهدای خون و یاری رساندن به سربازان مجروح پادگان بمپور شتافتند، صمیمانه سپاسگزارم. این همبستگی ملی یادآور این حقیقت است که مردم ایران، حتی در سختترین روزها، فرزندان خود را تنها نمیگذارند.
ایران به فرزندانش زنده نیاز دارد، برای ساختن آیندهای آزاد، آباد و سربلند
یه بُتی ازش ساخته بودن که
واااای، امروز انگشتر جنگ دستش کرد!
وااای امروز ایستاده سخنرانی کرد!
وااای امروز کلاش دستش گرفت!
وااای امروز پرده پشتش قهوهای بود!
آخرسر انتقامشو با یه مشت یونجه عوض کردن !
جا با شاه دشمن است، چپی با شاه دشمن است، مصدقی با شاه دشمن است، مجاهد با شاه دشمن است، جدایی طلب با شاه دشمن است، مشروطه خواه با شاه دشمن است و... اما مردم شریف ایران در خیابان به قیمت جانشان نام شاه را فریاد زدند
مردم میدانند، مردم آگاه هستند
تو ۴۰روز جنگ صدای انفجار زیاد شنیدم. صدای پرواز جنگنده و فرود آمدن بمب و موشک. اما حتی یک لحظه نگران نشدم. چون میدونستم خودم و هموطنهام هدف این بمب و موشکها نیستیم.
۱۸ و ۱۹ دیماه اما رگبار گلولهها به سمت ما بود. هدف، ما بودیم. خیلیهامون گلوله خوردیم. گلولهی جنگی. هموطنانم با گلوله کلاش و ژ۳، با اسنایپر، با وینچستر و کلت کمری، با دوشکا و حتی با دشنه و قمه و تبر هدف قرار گرفتند و کشته شدند. یکنفر و ده نفر و صد نفر و هزار نفر هم نه. دهها هزار نفر. از زن و مرد، کودک و بزرگسال. پیر و جوان. خیلیها خانوادگی آمده بودند و خانوادگی کشته شدند.
در آن دو شب همهی ما "هدف" بودیم. همه و همه. دهها میلیون مردم ایران.
این جنگی بود که علیه ما بود، علیه ما مردم ایران؛ نه جنگ ۴۰روزه.
جنگ ۴۰روزه دقیقا علیه دشمنانمان بود. علیه همانها که گلوله در سینهی ما کاشتند.
برای همین است که از رخ دادنش شادمان بودیم (و هستیم). و آرزومند ادامه یافتنش هم هستیم.
دشمن ما ج.ا است. جنگمان هم با ج.ا است.
حملهی آمریکا و اسراییل به ج.ا را ما "جنگ با ایران و مردمش" نمیدانیم. "کمک به ایران و مردمش" میدانیم.
این چیزیست که همگان باید بدانند، و امیدوارم که بدانند.
Iranians chant: “Reza, Reza Pahlavi.”
As internet access returns, more images of the extraordinary courage shown on January 8-9 are beginning to emerge.
Millions of Iranians flooded the streets. When the moment comes, they will return.