Bir günlüğünede olsa,
Geçen sene bugüne geri dönebilsek keşke, 5 Şubat olsa gün dönmese.
Annem ölmese.
Akşam Babam gelse.
Ablam kahve yapsa yine.
Sadece otursam yanlarında daha çok izler daha çok dinler daha az konuşurdum.
Şimdi öyle hasretim ki yüzlerine, seslerine..
Bugün tam 9 ay bitti.
Sızı geçmiyor, hafiflemiyor.
Her gün aynı gerçeğe uyanıyor da insan nasıl baş edeceğini bir türlü bulamıyor.
Öylesine bir yalnızlık ki bu ne kimseye anlatılıyor nede anlaşılıyor.
Ben buradayım bir yere gitmedim. Gitmeyede niyetim yok.
İsyan eden dayımla benim hepimiz hala buradayız.
Kimsedende özür dilemedik.
Ailemin olduğu enkaza kasalar var yanlış anlaşılır diye günlerce müdahale edilmedi. Gelip yerinde teyit edin bekliyorum.