خدافظی های تو فرودگاه یا ایستگاه قطار ی بار سنگینی رو دل آدم میزاره، انگاری اون شخص هم خودش میره و هم کل آدم های شهرو با خودش میبره، شهر ساکت و سوت و کور میشه و بعد ازون تو مثل ی روح سرگردان باید راه خونتو پیدا کنی و برگردی…
شرم نداره، چون انتخاب خودشون نبوده.اما از اون ترسناکتر میدونی چیه؟پسرایی که توی مکتب طالبان مجبور می شن خودشون به طالبانهای جدید تبدیل بشن،کسایی که قراره این تفکر طالبانی رو مثل یه بیماری لاعلاج توی یه جامعه مردسالار پخش کنن و باعث آزار و اذیت چند نسل دیگ بشن،
اوضاع خیلی خرابه
وقتی کم سن تر بودیم در مکتب از ما میپرسیدند؛ آیا مادر شما سواد داره؟ آه ما فرو میریختیم دچار شرم میشدیم که بگیم نه! جنگ بوده و مادر نتوانسته درس بخونه
در فکرم که فرزندان ما، نسل اینده دوباره دچار ان شرم میشود؟
کاش بمیری طالب بیشرف