یه چیزی رو متوجه نمیشم، این که مثلا اگر بازیکنای تیم ملی در حمایت از مردم یه غلطی بکنن جز این که باید با فوتبال خدافظی کنن دقیقا چه اتفاقی میافته که ما انقدر طلبکاریم؟ سقوط آخوند بنده به اینا؟
ما کلا چرا فکر میکردیم ارتش آمریکا قدرت افسانه ای داره؟....تو ویتنام که رید...تو عراق که رید....تو افغانستان که رید.....تو ایران هم که رید!
تنها دلیلی که به ذهنم میرسه هالیوود ه
بهم میگه این چیزی که داری میگی که خیلی سخته و ناراحت کنندهست ولی تو به نظر اونقدر ناراحت نمیرسی. تروخدا ببخشید که اشک و زاریم رو نمیارم جلو شما. خستهم کردن آدما واقعا.
اینترنت که قطع بود داشتم میمردم که یکی وصل بشه بتونم باهاش حرف بزنم. حالا الان انگار هیچی ندارم برای گفتن. انگار چند ماه گذشته صرفا یه خواب بوده. محو و سریع گذشته و همهی اتفاقهاش غیرواقعی بودن و بیارزش برای تعریف کردن.
یه روزی احتمالا در آیندهی نزدیک به انتهای تمام این سریال تینیجریهای طولانی و زیبای بیست و خوردهای سال پیش میرسم و تا ابد من میمونم و یوفوریاها. حیف حیف.
#theoc
طی یک اتفاق بسیار سینماییطور، سر صبحی توی راهرو با یه پسر بسیار زیبارو و خوش قد و بالای ایتالیایی خوردیم به هم و وسایلامون ریخت زمین و نگاهمون گره خورد به هم اما متاسفانه هنوز ابراز عشقی از طرف ایشون صورت نگرفته. با ما همراه باشید.
چند روز پیش بحث خاطرات دوران دبیرستان شد بعدش همینطوری رفتم سراغ پلی لیست آهنگهای اون دورانم بعد الان سه روزه یه جایی بین آهنگ پسر بد و یکی یکی میریم خونههامون گیر کردم، باورم نمیشه ده پونزده سال از اون موقع گذشته.
حس میکنم انقدر از همه فاصله گرفتم این مدت که دیگه نه من اونا رو میفهمم نه اونا منو. از اتفاقای زندگی و احساسات هم خبر نداریم و این جای خالی انقدر بزرگ شده که نمیشه دیگه پرش کرد.