#Low#davidbowie i poszukiwania nowej tożsamości.
Nie jest to jednak zwykła płyta rockowa. Bowie rozbija tradycyjną formę piosenki, eksperymentuje z elektroniką, syntezatorami, rytmem i przestrzenią
#Low#davidbowie Po intensywnym okresie związanym z postacią Thin White Duke'a, uzależnieniami i pobytem w Los Angeles Bowie przeniósł się do Europy. Wspólnie z Brianem Eno i producentem Tonym Viscontim stworzył album, który brzmi jak zapis psychicznego rozchwiania, samotności i
Powstał przy współpracy z Brianem Eno i producentem Tonym Viscontim.
To jedna z najbardziej emocjonalnych, a zarazem eksperymentalnych płyt w dorobku Bowiego
Jeżeli #Low było zapisem samotności i wewnętrznego rozbicia, to #Heroes jest próbą odnalezienia piękna, odwagi i miłości w świecie pełnym niepokoju.
Wydany w październiku 1977 roku album jest drugą częścią tak zwanej berlińskiej trylogii #DavidaBowiego.
poszukiwania nowej tożsamości.
Nie jest to jednak zwykła płyta rockowa. Bowie rozbija tradycyjną formę piosenki, eksperymentuje z elektroniką, syntezatorami, rytmem i przestrzenią
#StationToStation to absolutny szczyt artystycznej formy Bowiego i jeden z najważniejszych albumów lat 70. To niezwykłe połączenie soulu z Young Americans, eksperymentalnego rocka i chłodnej, europejskiej elektroniki, która zapowiada berliński okres artysty. 
Album otwiera
to jeden z najpiękniejszych wokalnych występów Bowiego.
Album lodowaty, elegancki, tajemniczy i niezwykle emocjonalny. Słychać w nim artystę stojącego na granicy własnego rozpadu, ale jednocześnie tworzącego muzykę o niesamowitej precyzji #davidbowie
ponad dziesięciominutowa kompozycja tytułowa – hipnotyczna, narastająca podróż dźwiękowa, wprowadzająca postać Thin White Duke'a. „Golden Years” zachwyca funkowym rytmem, „Word on a Wing” jest przejmującą modlitwą, „TVC 15” intryguje psychodelicznym klimatem, a „Wild Is the Wind”
emocjonalny portret Ameryki po Watergate, pełen napięcia i rozczarowania. „Fame” zachwyca hipnotycznym, funkowym groove’em, a „Win” i „Fascination” pokazują bardziej zmysłowe oblicze #Bowie
#YoungAmericans to fascynujący zwrot w karierze Bowiego – porzuca glamrockową teatralność na rzecz soulu, funku i rytmów Philly soul. Artysta określał to brzmienie mianem „plastic soul”, ale nadał mu własny, charakterystyczny wymiar. 
Tytułowy utwór to znakomity,
Bowie łączy teatralność z brudnymi gitarami, funkowymi rytmami i surrealistycznymi tekstami. Szczególnie imponujący jest monumentalny fragment „Sweet Thing – Candidate – Sweet Thing (Reprise)”, a „Rebel Rebel” pozostaje jednym z najbardziej kultowych riffów w jego karierze
#DiamondDogs to jeden z najbardziej mrocznych i niepokojących albumów #Bowie a zarazem fascynujące przejście od glam rocka do bardziej eksperymentalnego brzmienia. 
Płyta kreuje postapokaliptyczny świat pełen dekadencji, przemocy i społecznego rozpadu.
Największą siłą albumu jest jego bezpretensjonalność – Bowie nie próbuje tu tworzyć wielkiej artystycznej deklaracji, lecz bawi się muzyką, którą sam uwielbiał
#PinUps to lekki, glamrockowy przystanek w karierze #davidbowie złożony z coverów brytyjskich zespołów lat 60. Artysta nadaje klasycznym utworom własny, teatralny charakter, wzbogacając je o energię glam rocka i wyraziste aranżacje Micka Ronsona.
Z elektroniką i aranżacją. Najlepsze utwory to „The Base”, „Over My Shoulder” i „Young Again”.
Obie płyty pokazują, że Paul Banks potrafi funkcjonować poza #InterpolBand in
Wokalista #Interpol,#PaulBanks - solowych albumy,które pokazują jego bardziej osobiste, eksperymentalne oblicze, odmienne od chłodnego, postpunkowego brzmienia macierzystego zespołu.
Debiut pod pseudonimem #JulianPlenti. Album bardziej eklektyczny niż Interpol, łączący indie rock
elektronikę i melancholijne melodie. Momentami nierówny, ale intrygujący. Warto posłuchać „Games for Days” i „Only If You Run”.
#Banks Bardziej spójny, mroczny i dopracowany album,pozostaje wierny swojej charakterystycznej barwie głosu, ale pozwala sobie na więcej eksperymentów
Brytyjczycy proponują muzykę bardziej organiczną, ciepłą i bezpośrednią. Nie jest to jednak prosty powrót do czasów The Back Room. Raczej próba spojrzenia na własną przeszłość z perspektywy dojrzałych muzyków, którzy nie chcą już udowadniać, że potrafią zmieniać stylistykę.
Najnowszy album #Editors, #SurfaceEchoSound, to próba odnalezienia równowagi pomiędzy dawną gitarową tożsamością zespołu a doświadczeniami zdobytymi podczas ostatnich lat eksperymentów elektronicznych. Po industrialnym, chłodnym i momentami niemal klubowym EBM