Bu coğrafyada insan insana neden hep yük oluyor. Acısını yaşayanın derdini paylaşmak yerine, günlerce süren yemek, çay ve misafir telaşı yükleniyor omuzlarına. Taziye bitiyor, bu kez ev ziyaretleri başlıyor; bitmek bilmeyen çay sohbetleri “başsağlığı��� adı altında uzayıp gidiyor++
@turkulersevdmz Sitemim dayanışmaya değil aslında, dayanışma adı altında acı yaşayan insana yük olunmasına. Destek olmak, yas tutan insanın omzundaki yükü hafifletmektir, ona yenisini eklemek değil
Başsağlığı dilemek için bir kez gelmek, iki çift samimi söz söylemek yetmez mi? Yas tutan insanın dinlenmeye, sessizliğe ve acısını yaşamaya ihtiyacı varken, neden bir de bitmek bilmeyen misafir ağırlama yükü taşımak zorunda bırakılıyor?