۷۴ ضربه شلاق
عدد را سریع رد نکنید. بشماریدش. ۷۴ بار قرار است شلاق بالا برود و روی تن یک زن فرود بیاید، چون آواز خوانده. چون موهایش را نپوشانده. چون حکومت نتوانسته صدایش را کنترل کند.
پرستو احمدی نه کسی را کشته، نه دزدیده، نه به کسی آسیب زده. ایستاده و آواز خوانده.
و یک دستگاه قضایی عریضوطویل نشسته، پرونده ساخته، دادگاه برگزار کرده، حکم نوشته، تجدیدنظر کرده و در نهایت به این نتیجه رسیده که پاسخ آواز یک زن باید درد کشیدن بدنش باشد.
این حجم از وقاحت واقعاً نفس آدم را بند میآورد.
اسمش را هرچه میخواهید بگذارید وقتی حکومتی شر مطلق باشد برای خاموش کردن صدای یک زن به شلاق احتیاج دارد، چیزی که به نمایش گذاشته قدرتش نیست، ترسش است.
۷۴ ضربه بزنید. ممنوعالخروجش کنید. دو سال نگذارید بخواند.
اما آن شب میلیونها نفر صدای پرستو احمدی را شنیدند.
و حالا با این حکم، صدای شلاقی را هم که برای خاموش کردنش بلند کردهاید خواهند شنید.
شرم میماند اما نه برای زنی که آواز خواند.
#پرستو_احمدی
بچهها ولی اون چیزی که شما بهش میگین مردستیزی صرفا یه هیت کوچیک و درگیری شخصی و گوگولیه، میتونید رد شید ازش. ولی با زنستیزی زنا میمیرن. یعنی جدی و واقعی میمیرن. متوجهید که این دوتا یکسان نیستن و مردستیزی وجود نداره دیگه؟
چندوقتیه بزرگترین ترسم شده ترس از امیدواری؛ میترسم الکی امیدوار باشم پس به محض اینکه میخوام به چیزی امیدوار بشم مغزم تمام احتمالات رو میچینه تا قانعم کنه امیدوار نشم.