Haydarpaşa Garı’na trenle varmak gerçekten bir yolculuğun zirve anıydı. Anadolu’dan saatlerce gelen tren ağır ağır perona girerdi. Camdan baktığında karşında Marmara, biraz sağda Topkapı silüeti, ileride Eminönü… O manzara bir şehre giriş değil, bir hikâyeye dahil oluştu.
Gar dediğin yer sadece ulaşım noktası değildi; bir eşiğin, bir kavuşmanın, bir başlangıcın mekânıydı. Mimariyle his arasında bağ vardı. Yüksek tavanlar, taş duvarlar, rayların kokusu, vapur düdükleri, martı sesleri… İstanbul seni acele ettirmeden karşılıyordu.
Şimdi yapılan pek çok yeni istasyonda ise işlev var ama ruh yok. Cam, çelik, floresan ışık, yürüyen merdiven… Her şey hızlı, pratik ve soğuk. Gar değil de alışveriş merkezinin alt katı gibi. İnsan şehre değil, sisteme inmiş gibi hissediyor.
Belki mesele nostalji değil. Belki mesele, şehirle temasın kesilmesi. Eskiden tren şehrin kalbine girerdi. Şimdi şehirden kopuk, kimliksiz, aceleyle inşa edilmiş terminaller var.
Gar dediğin, insana “geldin” duygusunu yaşatmalı.
Şimdi ise sadece “indin.”
Çok yerinde bir serzeniş. İnsanın değeri sahip olduklarıyla değil, hayata karşı gösterdiği irade, emek ve sorumluluk bilinciyle ölçülmeli. Yoksulluk ayıp değildir. Başarısızlık da değildir. Ama imkanları ölçüsünde hiçbir çaba göstermeden başkalarının emeğiyle yaşamayı alışkanlık haline getirmek ciddi bir karakter sorunudur.
Şanlıurfa’da verdiği vaazlarla sık sık gündeme gelen Mehmet Emin Kutluay Hoca’nın, kendisine “Silivri soğuktur” diyenlere verdiği cevap gündem oldu.
İşte Mehmet Emin Kutluay Hoca’nın verdiği o cevap...
Çok katıldığım bir yazı. Ben de hayatımda en mutlu olduğum anların, bir şeyler ürettiğim ve birilerine faydalı olabildiğim anlar olduğunu fark ediyorum. Üretmek yalnızca somut bir ürün ortaya koymak değildir; bilgi üretmek, bir sorunu çözmek, bir insanın hayatına dokunmak da üretmektir. Elbette para kazanmak ve geleceğimizi güvence altına almak önemli. Ancak hayatın bütün amacını daha fazlasına sahip olmak üzerine kurduğumuzda, yaşamanın kendisini ıskalama tehlikesiyle karşı karşıya kalıyoruz. Bence asıl zenginlik, insanın yalnızca ne kadar kazandığında değil, yaşadığı hayata ve başkalarının hayatına ne kadar değer kattığında gizli.
Son yıllarda Türkiye’de milletin cebinden çıkıp hak etmeyenlerin cebine giden 3 büyük sermaye transferi yaşandı. Peki bu ağır bedelleri nasıl ödedik? 💸👇
1️⃣ KKM (Kur Korumalı Mevduat)
Aralık 2021’de başladı. Uzmanlara göre toplam maliyeti 59-60 milyar dolar! Sermaye sahiplerinin kur farkı için ödenen o devasa faiz, maalesef 85 milyonun sırtına yüklendi. 🏦📉
2️⃣ EYT Düzenlemesi
2024'te seçim vaadi olarak geldi ve 40'lı yaşlardaki milyonlar emekli edildi. Yıllık maliyeti 724 milyar TL ve artıyor. Fatura yine 85 milyona kesildi; gerçek yaşlı emeklilerimiz ise çok kötü şartlara mahkum edildi. 🧓💸
3️⃣ Fon Krizi
Sadece fonlardaki kayıp 20 milyar dolar! Borsadaki erime ve yarattığı ekonomik durgunlukla bu kayıp 150 milyar doları buluyor. Bu kriz dolaylı değil, doğrudan vatandaşı vurduğu için bu kez ses daha gür çıkıyor. 🚨📉
Bu süreçte yaşadığımız salgın, deprem eelnerji krizleriyle geldigimiz noktada 2027 butcesinde faiz yuku 4 trilyon TL (80 milyar usd) ye dayandi
Bu musibetlerden ders almadıkça milletçe daha büyük bedeller ödüyoruz. Tepkisizliğimiz bugünkü halimizin mimarı. Siyasiler kendi cikarlarini düşünür; manipüle edilmeye izin vermeyin. Bu musibetlerden ders cikarabilirsek bu serler hayira donusebilir Önce kendimizi düzelteceğiz. "Allah cahil ve zalim bir topluluğa hidayet nasip etmez." 🧠⚖️
I think we made a fundamental mistake by assuming that greater access to information would automatically lead to greater intelligence.
Having information at our fingertips is not the same as understanding it. Technology offers extraordinary opportunities for learning, but it can also encourage passive consumption rather than curiosity and critical thinking.
Perhaps the real question is not whether younger generations are becoming less intelligent, but whether we are creating an environment that encourages them to use their intelligence.
İstanbul'un tarihi ve kültürel mirasının nasıl değerlendirilmesi gerektiğini gösteren çok güzel bir örnek Rami Kütüphanesi.
Osmanlı döneminden günümüze ulaşan tarihi Rami Kışlası'nın restore edilerek böylesine kapsamlı bir kütüphaneye ve kültür merkezine dönüştürülmesi gerçekten takdire değer.
Geniş yeşil alanları, yürüyüş yolları, okuma salonları ve sergi alanlarıyla yalnızca kitap okumak isteyenlere değil, tarih, sanat ve kültür meraklılarına da hitap ediyor. Özellikle sonbaharda sararan ağaçların tarihi taş duvarlarla oluşturduğu manzara görülmeye değer.
İstanbul gibi kalabalık bir şehirde insanların kitaplarla, sanatla ve doğayla buluşabileceği böyle alanların çoğalmasını diliyorum.
Emeği geçen herkese teşekkürler. İstanbul'da mutlaka görülmesi gereken yerlerden biri.
Bir nesle "aptal" demek kolay. Zor olan, o neslin neden öğrenmeye ilgi duymadığını anlamaya çalışmak. Çocukların zekasını sorgulamadan önce onlara nasıl bir eğitim verdiğimize, nasıl bir gelecek sunduğumuza ve yetişkinler olarak nasıl örnek olduğumuza bakmalıyız. Üstelik öğrenme merakını kaybeden yalnızca çocuklar değil; yetişkinlerin de önemli bir kısmı okumaktan, araştırmaktan ve düşünmekten uzaklaşıyor. Sorun bir neslin zekasında değil, öğrenmeyi ve düşünmeyi yeterince besleyemeyen toplumsal ortamımızda olabilir.
Çok yerinde tespitler hepsine katılıyorum. Ben de uzun zamandır televizyonda neredeyse hiçbir içerik tüketmiyorum. Çünkü artık televizyon bana yeni bir şey sunmuyor. Aynı hikayeler, aynı yüzler, saatlerce uzatılmış diziler, bitmek bilmeyen reklamlar ve birbirinin tekrarı tartışma programları... Oysa mesele yalnızca dijital platformların yükselişi değil. Televizyon, değişen dünyayı ve seyircinin beklentilerini anlamakta geç kaldı.
Yıllarca seyircinin önüne ne koyarlarsa izleyeceğini düşündüler. Şimdi seyirci başka bir yere gidince şaşırıyorlar. Aslında seyirci televizyonu terk etmedi; televizyon seyirciyi çoktan kaybetmişti.
Kur'an'da, insanların bakışlarıyla başkalarına zarar verdiğini açıkça bildiren bir ayet yoktur. Hasetçinin şerrinden sakınmakla, her kötülüğü nazara bağlamak aynı şey değildir.
Bir çocuk hastalandığında, bir evlilik bozulduğunda veya bir insan işini kaybettiğinde hemen nazarı sorumlu tutmak, gerçek nedenleri araştırmamızı engelleyebilir.
Dahası, insanların hayranlığından ve güzel sözlerinden bile korkar hale gelebiliriz.
Oysa Kur'an bizi düşünmeye, akletmeye ve sorgulamaya çağırıyor.
Dua etmek tedbir almanın, tevekkül etmek sebepleri araştırmanın, kadere inanmak ise sorumluluk üstlenmenin alternatifi değildir.
@alp_hayta52 Galata'daki Arap Camii. 27 yıldır İstanbul'da yaşamama rağmen yakın zamanda keşfettim. Ahşap mimarisi, kendine özgü atmosferi ve asırlara tanıklık eden duvarlarıyla beni çok etkiledi. Bir ibadethane olmanın ötesinde, farklı medeniyetlerin izlerini taşıyan yaşayan bir tarih...
Kasım ayı TRT 2 film takviminden üç filmi izleme listeme aldım. 14 Kasım Cumartesi – Süleyman'ın Hikayesi. 16 Kasım Pazartesi – Kayıp Kral ve 17 Kasım Salı – Hayatın Renkleri (Gabbeh) Özellikle insan hikayeleri, tarih ve sembolik anlatımlarıyla dikkatimi çektiler. İzleyenlerin yorumlarını merak ediyorum.
“Akletmez misiniz?” (Bakara 2/44)
“Hiç düşünmez misiniz?” (En'am 6/50)
“Hiç ibret almaz mısınız?” (Haşr 59/2)
Kur'an insanı sürekli düşünmeye, sorgulamaya ve aklını kullanmaya çağırırken, biz neden hala başkalarının bizim yerimize düşünmesini bekliyoruz?
İman, aklı susturmak değil, bilinçle inanmaktır.