VAN'A GELEN ÖDENEKLER NASIL BUHAR OLUYOR?
Sistem kâğıt üzerinde usulüne uygun tıkır tıkır işliyor gibi görünüyor, ama esasta güpegündüz kamu kaynağı, halkın parası yağmalanıyor!
Makro düzeydeki milyarlık fon skandallarının ve devasa vurgunların birebir aynısı, bugün yerel ölçekte, her şehrin kendi kılcal damarlarında yaşanıyor.
Masa başındaki örtülü vurgun çarkı adım adım şöyle dönüyor:
📌 1. Kişi Başına Ödenek Geliyor
Merkezi bütçeden her şehre nüfus oranına göre hizmet ödeneği aktarılıyor. Yol, altyapı, sosyal yardım ve kamu hizmeti için ayrılan bu para doğrudan halkın hakkı.
📌 2. Şişirilmiş Fatura ve Adrese Teslim İhale
Piyasada gerçek ederi 5 TL olan bir mal veya hizmet, ihalelerde kâğıt üstünde 25 TL gösteriliyor. Bütçe daha ilk kalemde 5 katı fiyatla eritiliyor.
📌 3. "Aramızda Hallederiz" Teklifleri
Mevzuattaki "en az 3 teklif alınmalıdır" kuralı formaliteye dönüştürülüyor. Birbiriyle bağlantılı veya danışıklı firmalardan/ paravan şirketlerden 30, 35, 40 TL’lik fahiş teklifler toplanıyor; 25 TL veren "en uygun" teklif sahibi olarak ihaleyi kapıyor. Kâğıt üstünde her şey yasal!
📌 4. Hayali Hizmet ve Buharlaşan Bütçe
Özellikle danışmanlık, organizasyon, konser, dijital işler, bakım-onarım veya tüketim malzemesi gibi takibi zor kalemlerde hizmet "verilmiş gibi" gösteriliyor. Para şirkete aktarılıyor, komisyonlar paylaşılıyor, şehre ise sadece sıfırlanmış bir bütçe kalıyor.
Sonuç Ne Mi Oluyor?
❌ Vatandaş vergisini son kuruşuna kadar ödüyor.
❌ Şehre ödenek geliyor ama yollar bozuk, altyapı yetersiz, hizmet yok.
❌ Denetim mekanizmaları sadece "evrakta imza var mı, eksik evrak var mı" diye baktığı için gerçek saha ve piyasa araştırması bypass ediliyor.
❌ Cezasızlık ve denetimsizlik, alt kademedeki her yöneticiye bu düzeni devam ettirme cesareti veriyor.
Görünürde usulüne uygun, vicdanda ve hakikatte açık kamu zararı!
Tüm ihaleler, doğrudan teminler ve teklif veren firmalar açık veri olarak dijital ortamda vatandaşın erişimine açılmadığı; Sayıştay ve iç denetim evrakı değil sahadaki gerçek fiyatı denetlemediği sürece bu örtülü vurgun çarkı dönmeye devam edecek. 🛑
@DEMPartiWan ...
"Kutsal kitapların cennetini size bıraktım
Dünyanın bütün zenginliklerini de öyle!
Akköprü mezarlığında
İki metrelik yer yeter bana
Benim hem bu
Hem de öbür dünyam
Van’dır… "
Õlüm adın kalleş https://t.co/Ezx0XgApkzğerli dost unutulmayacaksın.ışiklar içinde uyu
" Kutsal kitapların cennetini size bıraktım
Dünyanın bütün zenginliklerini de öyle!
Akköprü mezarlığında
İki metrelik yer yeter bana
Benim hem bu
Hem de öbür dünyam
Van’dır… "
Õlüm adın kalleş https://t.co/Ezx0XgApkzğerli dost unutulmayacaksın.ışiklar içinde uyu
28 Eylül 2009 Kürt çocuğu Ceylan Önkol katledildi..
Annesinin eteğinde bir Kürt Ceylan'ı
Biri torbada babasının kucağında, biri annesinin eteğinde, biri kargoda annesinin kucağında, biri yaşından çok kurşunların altında, bazıları kaldırımda... Bazılarının kemikleri kayıp, bazılarının mezarları yıkılmış...
Ceylan Önkol şahsında
Mazlum Akay, Doğan Teyboğa, Umut Furkan Akçil, Ahmet İmre, Enver Turan, Canan Saldık, Birem Basan, Oğuzcan Akyürek, İzzettin Boz, Mehmet Nuri, Ceylan Önkol, Uğur Kaymaz...
katledilen tüm çocukların anılarına saygı özlemle...
Roboskî katliamı üzerine yazdığım Çiya şiirini arkadaşlar özgün bir aranje ile hazırlamışlar. Bu şarkıyı dinlerken Roboskî davasının kirli masalarda kirli bir siyasetle nasıl pazarlandığı aklıma geldi. Üzülerek dinledim.
Egemenler
Tahakkümünü sürdürmek için, toplumun en arkaik yapılarıyla kurduğu ilişkilerde, gericiliği hakimiyetini tesis etmenin kırbacı gibi kullanır. Gerici-işbirlikçi yapıları yağma ve sömürüyle elde ettiğinden paylar vererek onların toplum içindeki yerini güçlendirir. Bununla sömürdüğü toplumda; modern anlamda gelişmesi muhtemel ulusal ya da sınıfsal bilinci kaynağında biçimlenen; ekonomik ve politik eşitsizliğin sonucu olarak ortaya çıkan ve kalıcılık kazanan arkaik yapılar koalisyonu, sömürünün çok yönlülüğünü devamını sağlayan toplumu ya da sınıfı bölerek mevcut eşitsizliği yeniden üreten bir araç olarak yerini alır. Sömürgeciye sarsılmaz bir güç sunuyor gibi görünen bu arkaik koalisyon, aslında sistemin bünyesinde sakladığı en kof, en eğreti eğilimdir. “Eşzamanlı olmama” gerçeği, toplumsal toprağı daha da sıkıştırarak sömürücü sömürgecinin üzerinde durduğu zemine sahte ama daha da sarsılmaz bir nitelik kazandırarak döngüyü tamamlar. Neden sonucun bu kısır diyalektik döngüsü kırılmadıkça, sömürücü sistem bu “çifte hakikat”i kendi lehine çalışan eşitsizliği beslemek için kullanır.
Ekonomik, politik, kimlik ve kültürel değerler evreninde en dolayımsız haliyle yaşanan ve hissedilen eşitsizlik; kimlik ve değerleri aynı olan bir toplumun içindeki gelir dağılımı alanıyla tanımlancak bir eşitsizlik değildir. Onun kat be kat ötesinde, dünyadaki yurdunu, evini, aidiyet hissettiği tüm değerler evrenini yitirmesi demektir. Her yönüyle zamanın dışına itilmek ve ruhsal yarılmayla marazi bir yaşama mahkûm edilmektir.
Salt hayatta kalma adına, umutları yağmalanmış, değerlerinden ve hasletlerinden arınmış bir yaşam tercihi; tutunacak dal olarak mevcudun makyajlanmış hali olabilir. Ancak amaç özgür ve değerleriyle hemhal olmuş bir yaşamsa, tercih kesinlikle mevcut ya da onun farklı versiyonları olamaz. Sistemin yaptığı; farklı yöntemlerle korkuyu örgütlemek, çaresizliği çare olarak sunmak ve insanın içindeki özgürlük umudunu nefessiz bırakıp geleceği çalmaktır.
Devrimci anlayışın yapmak istediğiyse, toplum yaşamını sürdürmek için toprağın derinlerinden, yaşam tecrübelerinden edindiği değerlerle yarattığı kökleri aracılığıyıla emdiği can suyunu, yani bağımsızlık, özgürlük ve adalet özleminin enerjisini, sistemin lehine işleyişini tersine çevirerek, onu temelinden dönüştürecek bir toplumsal bigbanga dönüştürmektir.
Sefavilere karşı Yavuz Sultan Selim ile 27 Kürt Beyliğinin ittifakını sağlayan İdrisi Bitlisî liderliğindeki mahut anlaşmanın özü şudur: Dış siyaset haricinde Kürt Beylikleri imparatorluk içinde özgür olacaklardır! Lakin Rêya Heq/Zeduştî/Alawî inancına veya kültürüne sahip Kürtler, Sefavilerin siyaseten ayartmasına açık olduğu hesabıyla karambole getirilip kıyımdan geçirilmişlerdir. Bu tarihi bir gerçekliktir. İdrisî Bitlisî bu ittifakı Zerduştî Kürtlerin hilafına gerçekleştirmiştir. Zerdûştî-Alawî Kürtler kültür ve inanç bağlamında Sefavilere yakındır. O günün şartlarında kültür ve inanç merkezli bir siyasi atlas vardır. Yavuz ve Bitlisî ittifakı Zerduştî Kürtlerin feda edilmesi üzerine inşaa edilmiştir. Üstelik Sefavilerin 1514'ten sonra yenilmesi ile Kürt Beyliklerine verilen sözler de tutulmamıştır. Biri diğerine karşı kışkırtılmak suretiyle Kürtlerin birlik oluşturmaları engellenmiştir. Merak eden Evdel Xan beyliğinin başına gelenleri inceleyebilir.
Kürtlerin büyük değerlerinden ulu bir çınarı daha kaybettik. Diyarbakır Belediyesi eski Başkanı (1977), Diyarbakır zindanı işkencelerine maruz kalmış, mağdur, direnişçi ve mağrur Kürt kahramanı Mehdi Zana'yı kaybettik. Ailesine, dostlarına, yoldaşlarına ve bütün Kürtlere başsağlığı dilerim. Anısına sonsuz hüzün ve saygıyla...Oxir be xalê Mehdi Zana...
YPG-SDG feshedildi.
Özerk Yönetim sona erdi.
Silahlı güçler Suriye ordusuna katılacak.
Kamu kurumları Şam’a devredilecek.
Petrol sahalarının kontrolü merkezi yönetime bırakılacak.
“Tek devlet, tek ordu, tek bayrak” kabul edilecek.
Peki bütün bunların karşılığında Kürtler ne alıyor?
Federasyon yok.
Anayasal özerklik garantisi yok.
Kürtlerin kendi bölgelerini yönetmesine ilişkin açık ve bağlayıcı bir statü yok.
Yerel güvenlik gücünün geleceği belirsiz.
Petrol gelirlerinin nasıl paylaşılacağı belli değil.
Kürtçenin hangi anayasal statüye sahip olacağı açıklanmıyor.
Şam yeniden merkeziyetçi ve otoriter bir çizgiye dönerse Kürtleri koruyacak mekanizmanın ne olduğu da ortada yok.
Yani masaya konulanlar somut, karşılığında alınacağı söylenenler ise büyük ölçüde belirsiz.
Silah somut.
Kurum somut.
Petrol somut.
Toprak üzerindeki fiilî yönetim kapasitesi somut.
“Yeni ve adil anayasa” ise henüz bir vaat.
Asıl sorun burada başlıyor.
Bir halk yıllarca savaşmış, binlerce insanını kaybetmiş, IŞİD’e karşı dünyanın en ağır savaşlarından birini vermiş ve bunun sonucunda kendi kurumlarını oluşturmuşsa, bütün bunlar merkezi devlete devredilirken “barış geldi” demek yetmez.
Siyasi hareketlerin halka hesap verme yükümlülüğü vardır.
Ne kazanıldı?
Ne kaybedildi?
Hangi hedeflerden vazgeçildi?
Bu kararları kim aldı?
Rojava halkının iradesi nerede?
Ve en önemlisi: Kürtlerin bütün bu tavizler karşılığında kazandığı bağlayıcı siyasi statü nedir?
Eğer sonuç gerçekten YPG’siz, SDG’siz, Özerk Yönetim’siz, petrol kaynakları üzerinde denetimi bulunmayan ve Şam’a bağlı merkezi bir yapıysa, bunun Kürtler açısından hangi stratejik kazanım olduğunun açıklanması gerekir.
Yıllarca Rojava modeli sekülerizm, kadın özgürlüğü, çoğulculuk ve demokratik konfederalizm üzerinden anlatıldı.
Şimdi siyasi dil nasıl oldu da “tek devlet, tek ordu, tek bayrak” ve “İslam ümmeti” noktasına geldi?
Bunun açıklanması gerekir.
Rojava’nın 2012’den beri oluşturduğu fiilî öz-yönetim modelinin temel sütunları ortadan kaldırılıyor demektir.
O zaman soru çok nettir:
On dört yıllık mücadele sonunda Kürtlerin elinde hangi kalıcı siyasi kazanım kaldı?
Silahı veriyorsanız,
kurumları veriyorsanız,
petrolü veriyorsanız,
özerk yönetimi kaldırıyorsanız,
karşılığında ne aldınız?
Bu sorunun somut ve bağlayıcı bir cevabı yoksa buna “tarihî başarı” değil, hesabı verilmesi gereken tarihî bir geri çekilme denir.
iki
Ve belki de en ağır soru şudur:
Rojava bitti mi, yoksa yıllarca Rojava diye anlatılan projenin gerçek siyasi sınırlarını şimdi mi görüyoruz?
#Rojava #SDG #YPG #Suriye #Kürtler #ÖzerkYönetim #Kobani
Cangoriyên Wanê .
Bı rêzdari...
Oxir be, ronahiyên çavên me,.
Oxir be.
Rêya azadiyê vekirin. Bi serbilindî jiyankirin dê bi serbilindî werin bîranîn
Oxir be, ronahiyên çavên me,.
Oxir be.
Her tiştê ji bo jiyaneke bi rûmet kirin.
Êşa dilê yên li paş mane, êşa dilê me, tu carî sar nabe.
Bi wê daxwazê ku êdî agir nekeve dilê ti kesî 😔
Oxir be, ronahiyên çavên me,.
Oxir be.
Mahmut Berxwedan’ın açıklamaları doğruysa, yaşanan şey “entegrasyon” diye geçiştirilemez. Bu, 2012’den beri Rojava’da inşa edilen siyasi ve askerî düzenin tasfiyesi anlamına gelir.
Rohat DEMİR
Söylenenleri yan yana koyalım:
YPG-SDG feshedilecek.
Özerk Yönetim sona erecek.
Silahlı güçler Suriye ordusuna katılacak.
Kamu kurumları Şam’a devredilecek.
Petrol sahalarının kontrolü merkezi yönetime bırakılacak.
“Tek devlet, tek ordu, tek bayrak” kabul edilecek.
Peki bütün bunların karşılığında Kürtler ne alıyor?
Federasyon yok.
Anayasal özerklik garantisi yok.
Kürtlerin kendi bölgelerini yönetmesine ilişkin açık ve bağlayıcı bir statü yok.
Yerel güvenlik gücünün geleceği belirsiz.
Petrol gelirlerinin nasıl paylaşılacağı belli değil.
Kürtçenin hangi anayasal statüye sahip olacağı açıklanmıyor.
Şam yeniden merkeziyetçi ve otoriter bir çizgiye dönerse Kürtleri koruyacak mekanizmanın ne olduğu da ortada yok.
Yani masaya konulanlar somut, karşılığında alınacağı söylenenler ise büyük ölçüde belirsiz.
Silah somut.
Kurum somut.
Petrol somut.
Toprak üzerindeki fiilî yönetim kapasitesi somut.
“Yeni ve adil anayasa” ise henüz bir vaat.
Asıl sorun burada başlıyor.
Bir halk yıllarca savaşmış, binlerce insanını kaybetmiş, IŞİD’e karşı dünyanın en ağır savaşlarından birini vermiş ve bunun sonucunda kendi kurumlarını oluşturmuşsa, bütün bunlar merkezi devlete devredilirken “barış geldi” demek yetmez.
Siyasi hareketlerin halka hesap verme yükümlülüğü vardır.
Ne kazanıldı?
Ne kaybedildi?
Hangi hedeflerden vazgeçildi?
Bu kararları kim aldı?
Rojava halkının iradesi nerede?
Ve en önemlisi: Kürtlerin bütün bu tavizler karşılığında kazandığı bağlayıcı siyasi statü nedir?
Berxwedan’ın Erdoğan ve Bahçeli için kullandığı “bin yılın hamlesi”, “dâhiyane çözüm” ve “büyük devlet adamları” ifadeleri de ayrıca sorgulanmalıdır.
Çünkü ortaya çıkan tablo Ankara’nın yıllardır savunduğu temel hedeflerle dikkat çekici biçimde örtüşüyor: YPG’nin bağımsız askerî yapısının sona ermesi, Özerk Yönetim’in ortadan kalkması ve Suriye’de merkezi devlet otoritesinin yeniden tesis edilmesi.
Bu örtüşme tek başına birilerinin Ankara adına hareket ettiğini kanıtlamaz. Böyle bir iddia için somut kanıt gerekir.
Ama siyasi sonucu görmemize de engel değildir.
Eğer sonuç gerçekten YPG’siz, SDG’siz, Özerk Yönetim’siz, petrol kaynakları üzerinde denetimi bulunmayan ve Şam’a bağlı merkezi bir yapıysa, bunun Kürtler açısından hangi stratejik kazanım olduğunun açıklanması gerekir.
Bir başka dikkat çekici nokta da “İslam ümmeti çerçevesi hiçbir Kürdü rahatsız etmez” sözü.
Hiç kimse milyonlarca Kürt adına böyle konuşamaz.
Kürtler homojen bir topluluk değildir. Dindarı var, seküleri var, Alevisi var, Ezidisi var, farklı siyasi ve ideolojik gelenekleri var.
Üstelik yıllarca Rojava modeli sekülerizm, kadın özgürlüğü, çoğulculuk ve demokratik konfederalizm üzerinden anlatıldı.
Şimdi siyasi dil nasıl oldu da “tek devlet, tek ordu, tek bayrak” ve “İslam ümmeti” noktasına geldi?
Bunun açıklanması gerekir.
Eğer Berxwedan’ın anlattığı tablo gerçekten uygulanacaksa, mesele yalnızca YPG’nin adının tarihe karışması değildir.
Rojava’nın 2012’den beri oluşturduğu fiilî öz-yönetim modelinin temel sütunları ortadan kaldırılıyor demektir.
O zaman soru çok nettir:
On dört yıllık mücadele sonunda Kürtlerin elinde hangi kalıcı siyasi kazanım kaldı?
Silahı veriyorsanız,
kurumları veriyorsanız,
petrolü veriyorsanız,
özerk yönetimi kaldırıyorsanız,
karşılığında ne aldınız?
Bu sorunun somut ve bağlayıcı bir cevabı yoksa buna “tarihî başarı” değil, hesabı verilmesi gereken tarihî bir geri çekilme denir.
iki
Ve belki de en ağır soru şudur:
Rojava bitti mi, yoksa yıllarca Rojava diye anlatılan projenin gerçek siyasi sınırlarını şimdi mi görüyoruz?
#Rojava #SDG #YPG #Suriye #Kürtler #ÖzerkYönetim #Kobani #MahmutBerxwedan