Koşarsın koşarsın da varamazsın hani; içindeki umut, varamadığın kadar büyür. Sen bakarsın ışıltıyla. İleriye uzanırsın, uzandıkça da kolların uzar. Gene de boşluğu avuçlarsın hep; düşünü düş yapan boşluğu.
Artık hiçbir şey gelmez elden
Kapamaz kimseler ağzımdaki çığlığı
Benim bıraktığım yerden
Geç oldu, çok geç oldu kalbim
Uzaklara bakılmayan bir durak mı kaldı
Ufuk çizgilerine açık bir kıyı
Ama bir türlü gelmedi beklenen
Kalbim, neydi ki beklenen
Belki ölümün özgül ağırlığı..