ترامپ باید بدونه ایران با یک دوره ریاستجمهوری شروع نشده که با رفتن یک رئیسجمهور تموم بشه؛ این سرزمین ریشههایی داره که از عمر خیلی از قدرتهای سیاسی قدیمیتره
جنگها همیشه با شعار شروع میشن و با قبر تموم.
ایران و اسرائیل دارن هزینه میدن، مردم عادی هر دو طرف دارن میسوزن.
کاش بهجای موشک، کمی عقل و مذاکره واقعی میاومد وسط.
صلح، سختترین و شجاعانهترین انتخابه
ترامپ تازه اعلام کرد گروه ویژه «دروازه آهنین» رو برای محاصره زمینی ایران فعال کرده.
همزمان دوباره صدای انفجار از قشم میاد.
این محاصره واقعاً داره کار میکنه یا فقط داره فشار رو بیشتر میکنه
چند ابهام جدی درباره احتمال توافق
۱. چرا ترامپ در برهه کنونی باید امتیازاتی به ایران بدهد که پیش از این حاضر به پذیرش آنها نبود؟ او پیش از انتخابات به توافق نیاز داشت، اما حالا که در انتخابات شکست خورده، چه فوریت و ضرورتی او را به دادن چنین امتیازاتی وادار میکند؟
۲. آیا آمریکا واقعاً حاضر به پذیرش مطالبات بنیادین ایران، یعنی حقوق هستهای از جمله غنیسازی و پذیرش مدیریت ایران در تنگه هرمز است؟ پذیرش این مطالبات به معنای یک عقبنشینی راهبردی بزرگ برای واشنگتن و چیزی جز بزرگترین شکست امریکا از جنگ دوم جهانی تاکنون نخواهد بود.
فرض خوشبینانه این است که آمریکا از جنگ و تبعات ادامه آن واهمه دارد و ترامپ به دنبال خروج از جنگ با توافقی است که بتواند آن را بهعنوان پیروزی به افکار عمومی بفروشد.
فرض بدبینانه و یا شاید واقعبینانه هم این است که ترامپ در حال خرید زمان برای تکمیل آمادگی نظامی، به حداقل رساندن قیمت نفت و به کاهش هزینههای اقتصادی، پیش از آغاز دور دیگری از جنگ است.
اگر توافقی خوب حاصل شود، قطعاً باید از آن استقبال کرد؛ اما تجربه دو جنگ اخیر حکم میکند که محتاطانه تحولات را ارزیابی کنیم.
یادمان باشد هرگاه فاصله میان دستورکار سیاسی و نظامی آمریکا کاهش مییابد و تحرکات دیپلماتیک در امتداد آرایش و جابهجایی گسترده لجستیک نظامی قرار میگیرد، باید در هر لحظه آماده تغییر فاز از دیپلماسی به جنگ باشیم.