Ömrümün ilk defa tamda bugün çevremdeki insanlar bana görüşüyormusunuz onunla diye sorarken hatırlatıp üzmek istemedim dediler. O kadarmı belliydi hüznüm. Birini hatırlatmaktan korktu ilk defa çevrem.
Gerçekten ciddi ciddi soruyorum bunu. Beraber kız neşesi storysi paylaşacak kız arkadaşı kalmayan bir benmiyim? Hayatında bütün aptalca arkadaşlık tercihleri yapıp yanlız kalan bir ben değilimdir bi yerden başkayıp arkadaş olmayalımmı🥺
düşünelimki biri seni gerçekten tanıyor ve hasta olduğunda gel demeni beklemiyor. Çünkü senin hasta olduğunda her zamankinden ürkek olduğunu, hiçbirşey yiyip içemeyeceğini, ilgiye her zamankinden çok ihtiyacın olduğunu ve tek başına hastaneye gitmekten NEFRET ETTİĞİNİ biliyor.
Birinin seni gerçekten tanımıyor olması ne büyük eksiklik. Bir kere birinin beni tanıdığını düşünmüştümde şahane bir histi. Yanılmış olsamda birkaç gün öyle olduğunu düşünmek iyi gelmişti
Ne güzel söylemiş Sezen Aksu;
“Artık ben de canımın istediği gibi biriyim. Kimse üzülür diye kendime yazık etmiyorum. Bu dünya, ince olmak için fazla kırıcı. Ne kadar ince düşünürsen o kadad üzülüyorsun. Bu yüzden iyi bir insan olmanın pek önemi yok. Nasıl olsa ilk hatanda, en kötü sen oluyorsun..”