hemingway şöyle der: "yetişkinlikte öğrendiğim en zor ders şuydu: içim paramparça olsa da, yürümeye devam etmekten başka çarem yoktu." çünkü hayat, yaralarımız iyileşene kadar beklemez. büyümek, acının dinmesi değil; acıya rağmen yürüyebilmektir.
“Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerede o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güleryüzlü adam ben değilim.
Yalandır kaygısız olduğum, yalan.”