Oblomov’u ikinci kez bitirdim. İlkinde (okuyalı 8 sene oluyor) bu kadar etkilenmemiştim. İçime işledi. Galiba yaş aldıkça yüklenen her şeyi siyah-beyaz değil de gri görmenin etkisi bu. Oblomov’a kızamadım bu sefer. Hatta çoğu zaman anladım, hak verdim. Müthiş bir roman. Gonçarov kitabı bir ayda tamamlamış ama “Bu eseri yıllarca kafamda taşıdım” demiş. Bir romanı daha var, başka bulamadım. Keşke daha çok yazsaymış.