İnsan kırıldığında onarılmak ister. Şefkat bekler. "Seni kırdım ama pişmanım" mecazını görmek ister. Çünkü birine kırılmak onu affetmek istemenin ön yüzüdür. Sevdiğine kırılır insan. Bu yüzden sevildiğinden emin olmak ister.
Yeğenimin ayna karşısına geçip, saçını tarayıp toplayıp süslenip annesini “Ayşe’ye benzedim mi ?” diye
darlaması > diğer tüm motivasyon kaynakları 😂
Sevgide realizm yoktur. Birbirini gerçekten seven iki insan varsa sevginin bahanesi yoktur. Mesafe bahane olamaz, aile bahane olamaz, maddiyat bahane olamaz, kavuşamayacak olmak bile bahane olamaz. Sevginin olduğu yerde her zaman umut ve sabır vardır. Aksine asla inanmıyorum.