Her şeyin zıddıyla kaim olmasının da bir hikmeti var.
Az önce şu satırlara denk geldim:
“Kötülüğü kötülük için değil korunmak için tanıdım. Kötülüğü iyilikten ayırt edemeyen kimse içine düşer.”
"Bazen kalbimiz öyle coşar ki o anın şükrünü ifade edebilmek konusunda aciz kalırız. Dile dökmek istesek dökemeyiz, kelimeler sanki bu hâli basitleştirecekmiş gibi bir hisse kapılırız çünkü. İşte Allah bu acizliğimizide şükürden saysın."
Herşeyi bir nedene bağlamak zorunda değiliz ki. Her zorluktan ders çıkarmak, hayırlısının böyle olduğunu söyleyip gerçekdışı bir teselliyle her seferinde avunmak zorunda değiliz. Bazen sadece üzülmeye, ağlamaya ve o acıyı yaşamaya ihtiyacımız var. Unutsak da fazlasıyla insanız.