HGS Skandalı AYŞE ŞEYMA KARAMAN KOL hukuk bürosu annemi aramış. Kızınızın borcu var, eşinin numarasını verin diye. Genel sorularım var.
1- Benim tebligat adreslerim aktif. Avukatım da var. Hadi bana gelmedi, ona neden tebligat gelmedi?
2- BORÇ ŞAHSİDİR. Annemin numarasını nereden buldunuz? (Benim adıma kayıtlı değil numara.) KVKK sizin için işlemiyor mu? Panel kullanmanız yasal mı? Bu konuda suç duyurusunda bulunacağımı söylediğimde bir avukat bana bağırıp çağırdı. Ertesi gün başkası arayıp özür diledi.
3- Numaram yıllardır aynı. Mesleğim gereği gelen her telefonu anında açarım. Bu numara beni bir kez bile aramadı.
4- VATANDAŞ NEDEN BU SOYGUN SARMALINDA?
5- Yetkililer ceza alsın elbette. Ben 4 katı borcu neden ödüyorum? Neden HGS bakiyem olduğu halde ceza ödüyorum? Şimdiye dek ödeyenler ne olacak?
@EmniyetGM@adalet_bakanlik@cbsiberguvenlik@abakingurlek
Her zaman ailenin değerini bilen biriyim. Evliliğe teşvik de ederim etrafımdakileri. Ama bu meselede kadınların sırtındaki yük çok ağır. Bu çağda çocuk yetiştirmek çok büyük bir mücadele; bu mücadeleye erkekler dahil olmadığı sürece iş çözülmez. Erkeklerin tek vasfı eve para getirmek değil. Baba rolü eksik çocuk, istismara açık çocuktur.
Tek böbrekle, 5 çocukla merdiven silen kadınlar biliyorum. Ya da kanserli halde pazarda meyve satan. Hepsi evdeydi, vasıfsız işlerde çalışmak zorunda kaldılar. Aileyi, erkeklere vefayı öğreterek kurtarabilirsiniz. Kadını eve çekerek değil.
Kadının fıtratında zaten anne olmak var. Okumuş, meslek sahibi kadınları eve çekmek istiyorsanız önce erkeklere “bahis oynamayın, aldatmayın, şiddet uygulamayın, merhametli olun” diye vaaz vereceksiniz. Kaymakamlıklar kocası tarafından yalnız bırakıldığı için muhtaç duruma düşen kadınlarla dolu. Madem ev bu kadar değerli, şehir şehir niye geziyorsun? Ama senin davan var değil mi? Nedense o dava hep kadınlarla. Yukarıda saydıklarımı yapan erkeklere ucundan sopayı gösterip şamarı hep kadınlara indiriyorsunuz. Hz. Hatice dahi evde oturan bir kadın değildi. Siz kimsiniz?
@derinizbiz Karısına sadık, anlayışlı insanların eşleri seve seve işi bırakıyor. Hiçbir anne tanımıyorum ki sıcak evini, çocuğunu isteyerek bıraksın. Kadınlar erkeklerin yarattığı güvensizlik ve belirsizlikten dolayı çalışıyor. Uzattığın beyni ben aldım ama sen almamışsın demek ki. 🙆♀️
İyi de ne yapsınlar? Anne babaları, dedeleri kırkında emekli oldu. Aldıkları maaşla her şey yapılıyordu. Bugünün gençleri günlük kazandığı paranın yarısından fazlasını işyerinde yemek yemeye, yol parasına harcıyor. Üstüne onca emek, patron tribi, 65 yaşına dek çalışma zorunluluğu ve asla hiçbir şey satın alamamak. Geçmiş nesillerden hakkını alıyorlar. Çok üzülsem de, anlıyorum.
Aldatan aldatılır. Eğer aynı hayatı paylaştığın insana ihanet ediyorsan; ona da aynı hakkı verirsin. Üstelik, yanındaki aldatıldığını bilmeden aldatır seni. Ahlaksızlık ahlaksızlığı çeker çünkü. Çürümeyi ilk sen başlattın, şikayet edemezsin. İlahi adaletin en dramatik tecellisi budur. İnsan, kendi yaptıklarının şerrinden korkmalı bu yüzden. Doğru; dosdoğru olmak bir üsünlüktür bu devirde.
@anneyelegi Bi burası vardı kafayı dinlediğimiz. Botlar sardı her yanımızı. Biri geçen ay 100 bine araba sattım diye hikaye yazmış. Oyuncak araba heralde.
Canım Eminönü’nden Kapalıçarşı’ya sallana sallana yürümek çekti. Bu hissi nasıl anlatırım bilmiyorum ama amaçsız, insanları seyrederek yavaş yavaş yürümek.
Erkekler genellikle kendi yapmadığı erkekliği başkasına tavsiye eder. Ortalıkta ona buna akıl verenler genelde evde kedi gibidir. Kadın olsun erkek olsun, kimsenin fikri evin içinden girmemeli. Hele erkekler daha çabuk gaza geliyor.
babamların işyerine yeni evli bi eleman başlamıştı her sabah pastaneden yiyince ordaki adamlar sen nasıl adamsın ağırlığını koy diye takılıp durmuşlar adam da ben karıma kıyamıyorum ki falan derken sonunda gaza gelip gidip eşiyle tartışıp tokat atıyor sonrasında da boşandılar
Ünzile’nin ailesi “bugün düğünü var, biz kızımızı verin” diyor. Komşunun kocası “ben Ünzile’yi oğluma nikahladım” diyor. Buz gibi bir sessizlik. En büyük oğlu 12 yaşında. Babası kapıya tükürüp giriyor. Ünzile artık ‘başkasının malı’ onlara göre. Hikayemiz, 65 yıl süren bir evlilikle son buluyor. Eşi Ünzile’ye bir ömür bebek gibi bakıyor. Ünzile için köyden taşınıyor. Ben bu hikayeyi Ünzile’nin en küçük çocuğundan dinledim. O sıralarda sol tarafı felçliydi, eşi hala ona bebek gibi bakıyordu.
Bu olayın en efsane versiyonunu anlatıyorum. Hikayemiz 60’larda, Ağrı’nın ücra köyünde yaşanıyor. Karakterimize Ünzile diyelim. Ünzile 15 yaşında, ailesinin onu ertesi gün evlendireceğini duyuyor. İtiraz hakkı olmadığını biliyor, sessizce evin temizliğini yapmaya devam ediyor. O gün aynı odadakiler duyar da bir şey yapar diye, ağlamaktan bile korkarak uyuyor.
Bizim köyde eskiden oturak alma diye bir adet vardı. Kız bohçasını alıp gece beğendiği oğlanın evine gidiyor. Oğlan istemese bile geri dönmeyi reddediyor. Bir yengem amcama böyle oturmuş. Şimdi amcam memnun yengem büyük hata yapmışım diyor. Aile bakanlığı fon mon milletin parasını bırakın da bu tarz adetleri geri yürürlüğe koyun. Erkekler siz de ses çıkarmayın bahtınıza ne gelirse sanki kendi başınıza birini bulabiliyorsunuz.
Kapı tekrar çalınıyor. Her iki aileden herkesin elinde tüfek var. Ailesi Ünzile’yi istiyor. Komşunun kocası Ünzile’ye gitmek istiyor musun diye soruyor, Ünzile istemiyorum diyor. O ana dek kurduğu tek cümle bu. “Bize sığınmış kimseyi evden kovmayız, önce bizi öldürün. Ünzile artık bu evin kızı” diyorlar.