Eskiden içimi dökerken kelimeler sel olur akardı. Şimdiyse sadece birkaç kelime birkaç serzeniş. En büyük kaybım bu sanırım. Benden kelimelerimi aldılar.
Ruhunu yitirmiş bir canlının nedensizce yaşamı
Istırabın kendisi bizi büyütmez; bizi büyüten şey o ıstıraba bir "anlam" verebilmektir. Eğer ruhunuzda açılan o derin yaraya bir anlam biçemezseniz, o yara sadece kanamaya devam eden bir cezaya dönüşür.
Ruh eşi seni kusursuzca tamamlayan değil, senin mutlak tamamlanmamışlığınla yüzleşmeni sağlayan kişidir. Aşk bir inşa projesi değil, iki noksanlığın birbirine merhamet etmesidir.
Ayrılığın asıl yası gidenin ardından tutulmaz. Gidenle birlikte, bir daha asla var olmayacak olan o "ihtimaller evreni" çöker. Biz gidenin değil, hiç yaşanmamış olanın matemini tutarız.