bilmemekte huzur vardır. beklememekte huzur vardır. mesafe koymakta huzur vardır.her şeyi düzeltmemekte,olanı olduğu gibi kabul etmekte, açıklama
yapmamakta, huzur vardır.
bazı insanlara hayatımıza girip çıktıkları ve bizde bu denli köklü bir değişime vesile oldukları için teşekkür edesim geliyor. sen beni böyle yaralamasaydın asla bugünkü "ben" olamayacaktım. bir kalp kırıklığı, nelere vesile oldu. şer gibi gözüken o yara, hayrın ta kendisi oldu.
Nietzsche, “Telaş her yerde, çünkü herkes kendinden kaçıyor,” diyor. Kendimizle karşılaşmamak için sığındığımız uğraşlar, sonunda Pascal’ın anlattığı işi görüyor: “Oyalanma bizi eğlendirir ve farkına varmadan ölüme götürür.”
öyle çok inanıyorum ki. her şeyin en güzeli olacağına, her zorluğun ardında bir kolaylık olduğuna, nasip olmadıysa daha güzelinin benim için saklandığına ve nasip olan her şeyin de benim için en güzeli olduğuna o kadar çok inanıyorum ki. ve bu inanç içimi kıpır kıpır ediyor.
insanın küsüp sitem edeceği, gönül koyacağı birilerinin olması da bir nimettir. nazınızı çeken, incinmişliklerinize ve gönül yaralarınıza ardını dönüp gitmeyen her insan, başınıza gelmiş en güzel şeydir. alıp o insanı bağrımıza basmalı, sînemizin en güzel köşesine sarmalı.
İnsan en çok da emin olmadığı şeyler için kendini ikna etmeye çalışıyor.
Oysa gerçekten içinden gelen bir duygu; bağırmaz, ispat istemez, onay aramaz. Sessizdir ama nettir. İçinde bir huzur bırakır, bir ağırlık değil.
Hayat bazen en doğru cevabı kalabalık seslerde değil, kendi içindeki o sakin yerde fısıldar.
Gerçekten içinden geliyorsa, kendini ikna etmeye ihtiyaç duymazsın. 🤍
“Değmeyen bir insan için çabalamak nasıl bir his?” diye sorarlarsa, bu videoyu izlet. Çünkü bazı insanlar için verdiğin her şey, sonunda sadece senden eksiliyor.
Zehirli bir ortam, verdiğiniz aşırı tepkileri ve öfke patlamalarını karakterinizin bir parçası olduğuna inandırabilir. Ta ki kendinizi güvende hissettiğiniz bir ortamda, aslında ne kadar sakin biri olduğunuzu fark edene kadar.
*Eckhart Tolle*
“bir şeyi bırakmak için ondan nefret etmek zorunda değilsin. hala sevebilir, güzel hatırlayabilir, değerini kabul edebilir ve yine de artık sana ait olmadığını anlayabilirsin. olgunluk bazen öfkeyle kopmak değil; sevgiyle vedalaşabilmektir.”
iyi ayrılalım isterim. birbirimizin kalbinde yaraya dönüşmeden kopalım dilerim. ayrılıktan sonraki yaşamlarımıza; birbirimizde silinmez izler bırakmadan, parçalanıp bölünmeden ve heder olmadan devam edelim isterim. hatır ve vefayı gözetelim. intikam duygusuyla değil, nezaketle yürüyüp gidelim. bir zamanlar yaralarımızı saran o ellerin, göğsümüzde yeni ve derin yaralar açmasına müsaade etmeyelim.