«هزارتا رویا کشته میشه تا بفهمی زندگی رویایی نیست، اما هزار و یکمین رویا زنده میمونه تا پی ببری زندگی بدون رویا معنایی نداره.»
تا ابد این جمله برای من کار میکنه
تاحالا تو خواب استرس داشتین؟ یکی از عجیب ترین و بدترین حساییه که تجربه کردم، نمیدونم چطوری توضیحش بدم ولی یطوریه که کاملا خوابی ولی همه چیز رو میفهمی و استرس داری.
یه ریل زرد دیدم داشت میگفت “ب��گی خودم رو دیدم و بهش گفتم الآن میتونم همهی کارایی که تو نمیتونستی بکنی رو بکنم، اونم گفت من ناهار دارم میرم خونهی مامانبزرگ. اون برد.” از صبح دارم گریه میکنم.
یه ویژگی شخصیتی دارم، هر وقت از یه چیزی خوشم بیاد، دلم میخواد همهی دوروبریامم تجربهش کنن.
یه رستوران، یه غذای خوشمزه، یه اپ، یا حتی آشنا کردن دوستام با یه آدم که میدونم باهاش خوش میگذره.
انگار چیزای خوب نباید فقط سهم من باشن.
۳۶ سال که فوت شده
۲۶۵،۰۰۰ هزار نفر از اسپاتیفای ماهانه بهش گوش میدن
در حالیه که ۹۹٪ کسایی که گوشش میدن اصلا از طریق اسپاتیفای نیست و اونایی که اسپاتیفای دارن معمولا زیر ۳۰ هستن و طرفدارای هایده در سنین بالاتر خیلی بیشتره
نیست ،
بعد یه عده میان میگن،
کی هایده گوش میده :)
یکم توضیحش سخته ولی یکسری ادما متوجه نمیشن که هدف این نیست که ۱۰۰ کیلومتر بریم برای یه رستوران خوب یا بستنی فروشی جالب یا کانسپت استور بامزه. این که تو راه باهمیم و راجع بهش حرف میزنیم و یه مقصد بامزهایم داریم حال میده دیگه. همهچیز که مقصد نیست.