"canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. çok yorgunum."
“bir yerlerde durup dururken gözleri dolan, kendi kendine gülen, çürümüş bir şey gibi hisseden, içi rutubetli duvarlara benzeyen, her günü sarhoş bitiren, gururu kırık, güveni yıkık birileri var.
birileri var, bana benzeyen."
"tanrım açamadık içimizi
artık buluşmak mahşere kaldı.
ne yelken ne gemi var limanda
kaçmak bir uzun sefere kaldı.
mercan bir sahildeymiş gemiler
bulmak kasvetli günlere kaldı."
tüm o titrinin ve ihtişamının yanında o hep kırlarda koşan küçük Mustafa idi. her gün yeniden hayaller kuran ve o hayaller için büyük sorumluluklar kuşanan, yemyeşil bakla tarlasında karga kovalayan o minik Mustata.
karnı büyük obur dünya
keder dolu acı dünya
fani kurmuşsun temeli
bilmem sana ne demeli
Koca Mustafa Kemal'i
yedin yine doymadın mi?
yedin yine doymadın mı?!
“hayat belki
iki sevişme arası yakılan bir sigara ya da bir yolcunun şaşkın sevinci, şapkasını kaldırıp sebepsiz bir tebessümle "günaydın" diyen
hayat belki
senin buğulu bakışlarında
benim gözlerimin kapandığı
o andır"
“hayat belki
upuzun bir caddedir,
her gün bir kadının filesiyle geçtiği
hayat belki
bir urgandır,
bir adamın kendini asıverdiği
hayat belki
okuldan dönen bir çocuktur.”