ilkbahar

Tiyatro Teknoloji Köşe Yazarları Yerli Müzik Bilim Sanat MEB # hala öğrenen öğretmen Kozan Konya Stem eTwinner sosyoloji öğrencisi🥰 NEÜ eğitim Bilimleri YL

[ilkbahar @bahar42_]

@Llystrhu Deniz kenarı

[Mehmet Gündoğdu @avuntusaati]

Büyüklük zekâdan değil, karakterden gelir.

Karakter zeki insanlarda değil, acı çekmiş insanlarda bulunur.

— Nvidia’nın CEO’su Jensen Huang

[Dikkat Medya @dikkatmedya]

Hassas ruhların ihtiyaç duyduğu şeyler:
• Telaşsız sabahlar
• Yormayan ilişkiler
• Kendi hızında ilerleyebilme özgürlüğü
• Seni anlayan bir çift göz
• Sessizliği paylaşabilen dostluklar

[ilkbahar @bahar42_]

@drdaisymayhem Çeşm-i cihan

[ilkbahar @bahar42_]

@murattosunMSE Toyota c-hr

[ilkbahar @bahar42_]

@frasesxmas_ Bıyıklı

[ilkbahar @bahar42_]

@kedilikler

[ilkbahar @bahar42_]

@ogretmensitemiz 9 yıldır brother T510 kullanıyorum

[erolgoka @erolgoka]

ANNE VE ERKEK EVLATLAR
İnsan psikolojisiyle ilgili rehberlik vazifesi üstlenen uzmanlar olarak bıktırırcasına anneliğin önemini vurgulayıp duruyoruz. Kadınlar, iyi “ama niye tüm yükü bizim sırtımıza yüklüyorsunuz?” diye itiraz ederken hiç de haksız değiller. Evet, bu yük çok fazla ama bizim hele hele biz erkek evlatların da annemizden başka gideceğimiz kimimiz var? “Ağlarsa anam ağlar/ Gerisi yalan ağlar” sözünü tarih boyunca o kadar çok doğruladı ki tecrübelerimiz… Başımıza gelen dertler, bizi yolumuzdan alıkoymaya çalışan zorluklar, mihnetler karşısında o kadar çok annemizin karnındaki saadet günlerimize dönmeyi arzuladık ki…
Cahit Sıtkı Tarancı, “Anne Ne yaptın?” şiirinde bu en derin hislerimizi dile getirdi: “Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı?/ Sanki karnında fazla yaramazlık mı ettim?/ Senden istemiyordum ne tacı ne sarayı/ Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim./ Bir kere doğurdunsa sonra niçin büyüttün?/ Kundakta beşikte de bir zahmetim mi vardı?/ Koynundan niçin attın yavrunu bütün bütün./ Bilmiyor muydun ki o yalnızlıktan korkardı?/ Sütünden tatlı mıdır anne sanki bu hayat?/ Bana sorsana anne yaşamak bir hüner mi?/ El aç yalvar gündüze geceye boyun uzat/ Bu uğurda bir ömür çürütmeye değer mi?/ Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim/ Anne istemiyordum ne tacı ne sarayı/ Anne karnında fazla yaramazlık mı ettim?/ Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı?”…
Biz hep senin emin kucağına dönmeyi arzuladık, “sen artık yeter gelmeyin” deseydin belki her seferinde sana koşup gelmezdik. Ama öyle yapmak yerine, Arif Nihat Asya’nın “Anne” şiirinde anlattığı gibi davrandın: “İlk kundağın/ Ben oldum, yavrum;/ İlk oyuncağın/ Ben oldum./ Acı nedir/ Tatlı nedir… bilmezdin/ Dilin damağın/ Ben oldum./ Elinin ermediği/ Dilinin dönmediği/ Çağlarda, yavrum/ Kolun kanadın/ Ben oldum/ Dilin dudağın/ Ben oldum./ Belki kıskanırlar diye/ Gördüklerini/ Sakladım gözlerden/ Gülücüklerini…/ Tülün duvağın/ Ben oldum!/ Artık isterlerse adımı/ Söylemesinler bana/ ‘Onun Annesi’ diyorlar…/ Bu yeter sevgilim bu yeter bana!/ Bir dediğini iki/ Etmiyeyim diye öyle çırpındım ki/ Ve seni öyle sevdim sana/ O kadar ısındım ki/ Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim/ Gün oldu kırdın…/ İncinmedim;/ İlk oyuncağın/ Ben oldum…/ Yavrum/ Son oyuncağın/ Ben oldum…/ Layık değildim/ Layık gördüler/ Annen oldum yavrum/ Annen oldum!” Sen böyle hissedip bunları söyleyince bize de her darlığımızda sana koşup gelmeyi arzulamak düştü…
..,,,,,,,,,
Türkçemizde hayrı şerden ayırt ettiren, hikmetle meşgul olan akıl olan “ög”, hem öğrenmeye kaynaklık eder hem “anne” manası taşır. O yüzden “annesiz” kalana, “ög-süz” deriz.
Attığımız her adımda senden biraz daha uzaklaşır, uzaklaştığımızı fark ettikçe seni daha çok özleriz anne. O yüzden hep döner geliriz kapına, hep sen orada ol, bizi hiç bırakma isteriz. O yüzden Üstat Necip Fazıl’ın “Anneme Mektup”u, hepimizin mektubudur: “Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,/ Her gün biraz daha süzülmekteyim./ Her gece, içinde mermer döşeli,/ Bir soğuk yatakta büzülmekteyim./ Böylece bir lâhza kaldığım zaman,/ Geceyi koynuma aldığım zaman,/ Gözlerim kapanıp daldığım zaman,/ Yeniden yollara düzülmekteyim./ Son günüm yaklaştı görünesiye,/ Kalmadı bir adım yol ileriye;/ Yüzünü görmeden ölürsem diye,/ Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim.” (https://t.co/Q6YHa7sZpc ten alınmıştır)

[erolgoka @erolgoka]

“Okullarda yeni tehlike: Veli zorbalığı...” Böyle bir haber yapılması çok olumlu gelişme. Eğitim sorunlarımızın büyük bölümü, maalesef veli problemidir…

[ilkbahar @bahar42_]

@yarenelifylmz 1970

[ilkbahar @bahar42_]

@gutesenacht Biz de döneli yıllar oldu.Çocukların burada çok güzel imkanları olmasına rağmen hala bize https://t.co/NmFNBExukW de işin gerçeği biraz pişmanız

[Tülay Gökçimen @tulaygokcimen]

Son dersi: Siper Olmak!
#AylaÖğretmen

[ilkbahar @bahar42_]

@sevdaloji Mahinur

[Mustafa Yavuz @mmustafayavuz]

Yaşadığımız acı olayların pek çok nedeni var. Ancak temelde yaşadığımız derin bir EBEVEYNLİK KRİZİ" dir.
1)Köyden kente hızlı göç,
2)Hızlı demografik, teknolojik, ekonomik, toplumsal değişimler,
3) Kendi ebeveynlerimizin çocuk yetiştirme biçimini beğenmeme ama yerine etkili yeni bir ebeveynlik biçimi koyamama,
4) Çocuğun bütün eğitimini okula yükleyip onu da sınav başarısına odaklama (OKULİZM)
5) Doğru kaynaklardan öğrenilmeyen ebeveynlik biçimiyle okula ve öğretmenlere baskı yaparak ve daha pek çok nedenle bu hale geldik.
Çözüm, "YENİDEN EBEVEYNLİK" Görsel net olarak gösteriyor:
Ebeveynlee değişirse her şey değişir. #AraştıranOkul #AraştıranVeliAkademisi

[ilkbahar @bahar42_]

@pamvonhadder 2

[Monna Rosa @ayaserenat]

Allah size kütüphaneli evlerde yaşamayı nasip etsin

[ilkbahar @bahar42_]

@interiorsuckerr 3