3. haftadan bildiriyorum; artık ben de gece neydi gündüz neydi bilmiyorum sayesinde. Eşimle anlamlı diyalog kurma yetimizi rafa kaldırdık çoktandır. Telefonun şarjı 3 gün, koyduğum yeri unutursam 4 gün gidiyor, dışarıya çıkmak zaten hak getire. AMA O KOKUSU VAR YA 🫠🫠🤌🏼🤌🏼
bebeğimin ilk dört beş ayında o kadar zorlandım ki çocuk sahibi olmayı öven herkes yalancı geldi gözüme. 1,5 yaştan bildiriyorum bu sabah 6da anne anne diye uyandırıldım ve lütfen HERKES ÇOCUK YAPSIN
17 Nisan 2020/Memleket
17 Nisan 2026/Memleket diye saydığım
Çok şey değişti de kuşlar terketmedi bizi. Ağaçlar değişti, yeşiller değişti, geldi geçti çiçeklerin çoğu; bir kuşlarımız kaldı… Bir de gittiğimiz yere göğsümüzde taşıdıklarımız var, onlar hiç eksik olmasın. 🤍
Kaliteli insanlarda garip bir özgüvensizlik… Buna karşılık saygısız insanlarda hayret edilecek bir özgüven görünümlü kibir… Yetenekli insanlarda kendine dönük, acımasız eleştiri… Buna karşılık elinden hiçbir iş gelmeyenlerde herkese karşı papuç dilli müdahalecilik… Kültürlü insanlarda tevazunun ötesine geçen bir geri çekilme… Buna karşılık yüzeysel, zihin kapasitesi sınırlı kişilerde her şeyi bilen uzman edası…
Yeniden hoş geldin Yaren
Günlerdir Adem Amca ile birlikte “Acaba görür müyüz?” diye güneye uzun uzun bakarken meğer o da bize çatıdan bakıyormuş; biz tanıyamamışız. İlk iki gün çatıda ve bahçede uzak ve çekingen durunca geleni eşi sandık. Hava şartları nedeniyle göle de açılamamıştık. Dün Adem Amca’nın kapısının önünde beklemeye başlayınca içimize bir şüphe düştü. Bu sabah buz gibi havaya rağmen şansımızı yeniden denedik…
Ve anladık ki gelen Yaren’miş! 🤍
Merak edenlere, soranlara, bir kuşla baharı bekleyenlere müjdeler olsun.
Buluşma 15. yılda da gerçekleşti.
Bir ay sonra kırlar, bayırlar işte böyle şenlenecek. Baharın kuş seslerini sırasıyla derledim sizler için. Bazıları çocukluğunuza götürecek bazıları ise duyupta adını bilmediğiniz bir kuşa.
Bursa’nın eşsiz doğasından derlediğim görüntülerle..
11 yıl önce çektiğim bir takım fotoğrafları buldum. Yaz akşamları yürümeyi sevdiğim, alelade numaralandırılmış olsa da benim nezdimde Hanımeli Sokak. Geçip giden zaman değilmiş sadece; ne renkler kokular kaldı, ne de adını verdiğim hanımeli…
hayat, her an iyi hissetme mecburiyetinden vazgeçmeyi öğrenmektir. sürekli güçlü, mutlu, enerjik olmak zorunda değilim. bazen eksik, yorgun, dağınık hâlimle de benim. olduğum hâlimle var olmam, kendimden kaçmadan yürümem de yaşamın ta kendisidir.