Bazen hayatın akışında öyle anlar olur ki, tutunduğumuz bir şeyin gidişine bir insanın hayatımızdan çıkışına ya da bir kapının kapanmasına canımız çok yanar . Kaybettiğimizi sandığımız o anlarda üzülür hatta neden diye sorgularız. Oysa hayat bize her zaman fısıldar bazen de
Görmezden gelir, o kişiye toz kondurmak istemeyiz. Biz kendimiz bu adımı atamadikca devreye ilahe adalet girer ve o zarardan korumak için yolları ayırır. Çünkü bizim göremediğimiz gören duymadığımız duyan bir irade vardır. Her şey ama her şey bizim hayrimizadir
"Gözümdeki değerini kendi kendine sildiğin için teşekkür ederim.
Ben seni başka türlü silemezdim."
diyordu Cemal Süreya.
İnsanlar değişmez; boşuna çabalayıp kendinizi yormayın.
Ne sineği çöpten ne arıyı çiçekten vazgeçirebilirsiniz.