این فیگور لبخندبهلبِ محمدمهدی اردبیلی برای من فقط یه معنی داره: من تو خلوت خودم به اون «رستگاری» شخصیای که میخواستم رسیدم، ولی دلم نیومد مثل عرفا برم توش غرق شم. به جاش سقراطوار اومدم کف شهر که با مردم سروکله بزنم. اما تهش خیالم راحته که همیشه میتونم برگردم به اون پناهگاهم.