sabah kalktığımda, uyumadan önce, gece aniden uyandığımda, yürürken, kahve içerken hatta neşeyle gülümserken bile içimde geçmeyen bir sızı var, neye benzediğini asla kelimelerle ifade edemiyordum ki bu cümleyi görene kadar “dünya benim içimi taşla ezdi”
Ne mutlu insanın içinde çok derinlere bastırılmış biri özenirse kendi özenirse bulup çıkarıp baştacı edebileceği duygulara, o duygularının olmasına. Dünya benim içimi taşla ezdi. Yine de uyanıyorum her sabah elden gelen işte budur