Galiba insan en çok anladığında gıkını çıkartmıyor, ötesine memnuniyetle geçmediğin yer oluveriyor sessizlik. Anlamasaydım konuşurdum, sorardım ama anladım işte. Susarak belirliyorum artık aramdaki mesafeyi, sessizlik birine durması gereken yeri söylemenin en zarif yolu, anladım.
Yokluk. Herhangi bir ihtimalin artık seni sarsamayacağı nokta. Umut edilemez derece gerçek, keskin, net. Korkunç güzel bir kâbul. Demem o ki tüm ihtimallerin içinden geçip nasip değilmiş diyeceğiz. Yap'cak bir şey yok. Var gibi oluşu bizi yorar. Yoksa yok.
Birinden hoşlanınca yerli yersiz her şeye aidiyet besleme eşiği.. kelebek mi gördün gel sen bizim kelebeğimiz ol, şarkı dinliyorsun hadi bizim şarkımız ol. Bitişlerde böyle başlıyor, benimsenmeden cayılmıyor. Bırakmak eylemi aidiyet gerektiriyor, hadi sen herkesin kelebeği ol.