HABAŞ patronunun yalısının önündeyiz.
Mehmet Rüştü Başaran, işçiler toprağa verilirken milyon dolarlık yalında keyif yapabileceğini mi sandın?
İşçi katili bu düzeni yıkacağız. Patronların ensesindeyiz! @istanbul_tkp
İklim krizi dünyayı tüketenlerin masasında
COP31 Birleşmiş Milletler İklim Konferansı Antalya’da sürüyor.
İklim krizi, sistemsel bir sorun. Adına emperyalizm dediğimiz bu sistem, ülkelerin kendi içinde olduğu gibi ülkeler arasında da eşitsizlikler yaratıyor ve bu eşitsizliklerin sonuçlarından yararlanıyor.
Plansız, dengesiz ve tamamen özel sektörün kârını önceliklendiren ekonomik faaliyetlerin sonuçlarını yaşıyoruz.
Kapitalizmin ortaya çıkışından bu yana sermaye sınıfı insanlığın refah içinde yaşamasına yetecek bir zenginliği yaratırken havayı, suyu, toprağı ve insanı gözü başka bir şey görmeden sömürdü, yağmaladı, talan etti. Bunun doğa üzerindeki sonuçlarını hesaba katmadı. Bunda etkili olan tek faktör bilimsel gelişmenin düzeyi değildi. Sonuçlarını hesaba katmak ek sorumluluk ve maliyet getiriyordu.
Sonunda öyle bir noktaya gelindi ki bu sömürü düzeninin sürmesi için gezegenin yaşamaya devam edeceğinden emin olmak gerekti. Bunun için alınacak önlemlerden ise sermayeye yeni kâr kapıları açan bir ekonomi yaratıldı. Faturası yine ezilenlere kesildi, kesilmeye devam ediyor.
İşte COP, bu düzenin aktörlerinin iklim krizini tartışmak üzere bir araya geldiği platform.
COP yalnızca devletlerin değil, çokuluslu tekellerin ve büyük holdinglerin boy gösterdiği, çevrenin korunması adına ekonomik ve ticari ortaklıklar geliştirdiği bir konferans. Oysa holdinglerin işin içinde olduğu bir yerde kamu yararından söz edilemez.
Dünyaya hâkim olan eşitsizlikler bu platformda da açıkça hissediliyor.
Nasıl ki bu sistemde dünya halklarının başına gelen siyasal ve toplumsal sorunlarda bazı ülkelerin sorumluluğu daha büyükse, iklim krizinin sorumluluğu da ülkeler arasında eşit dağılmıyor.
Rekabet gücü en yüksek olanlar, en kural tanımayanlar, bu sorunda da en fazla payı bulunanlar.
Örneğin gelişkin bir sanayi üretimine sahip olmayan bazı Afrika, Latin Amerika ve Asya ülkelerinin atmosferdeki sera gazı birikiminde payları en düşükken iklim krizinin yol açtığı afetlerden en çok onlar etkileniyor.
Peki, emperyalist ülkelerin ve çokuluslu tekellerin belirleyici olduğu bir platformdan bu adaletsizliğe çözüm üretmesi beklenebilir mi?
Nitekim çözüm olarak sundukları iklim finansmanı denen yöntem, pratikte yoksul ülkelerin faizli krediler yoluyla özel sektöre borçlandırılmasından başka bir anlama gelmiyor. Sağlanan finansman da dönüp dolaşıp emperyalist ülkelere ve onlarla ortaklık içindeki çokuluslu şirketlere geri gidiyor.
Sanayide yeni ticaret, yatırım ve sömürü alanları açan yeşil dönüşüm projeleri ya da emekçi sınıflara daha ucuz ve yeterli enerji arzını hesaba katmayan yenilenebilir enerji tartışmaları insanlığa bir gelecek vaat etmiyor.
Madenlerde gerçekleşen işçi katliamları, sellerde evini barkını, canını kaybeden insanlar konuşulmadan enerji arzı güvenliği masaya yatırılamaz.
İklim krizinden en çok etkilenen, ABD ablukası nedeniyle petrole erişimi engellenmiş olan Küba’nın başlattığı güneş enerjisi dönüşümüne destek verilmeden iklim kriziyle mücadelede samimiyet testi geçilemez.
Kendi toplumlarının bugünkü sağlığına ve refahına karşı bile sorumlu hissetmeyen kapitalist devletlerin insanlığa ve gelecek nesillere karşı sorumlu hissetmesi beklenemez.
Ülkemize baktığımızda da manzara farklı değil.
Bu toplantıya sponsorluk yapan holdinglerin doğaya ve işçilerine karşı sicili bozuk. Birçoğunun elinde bu ülkenin doğal kaynaklarının, ormanlarının, sularının talan edilmesinin kiri, çalıştırdıkları ve katlettikleri işçilerin kanı var.
Konferansın düzenlenmesi için ayrılan kamu kaynakları ise üzerinde durulması gereken ayrı bir konu. Siyasi iktidar, halkın kaynaklarını kendi siyasi çıkarları için nasıl seferber ettiğini daha birkaç ay önce Ankara’da düzenlenen NATO Zirvesi’nde göstermişti.
“Ama ülkenin prestiji…” denebilir.
Ancak hatırlatmak durumundayız; bir ülkenin prestiji en başta insanlarının güvenliği, refahı, huzuruyla ölçülür.
Daha iki hafta önce Antalya’da çıkan hortumda, kaldıkları konteynerlerin parçalanması sonucu dört inşaat işçisi hayatını kaybetmişken, kamu kaynaklarını günler sonra aynı şehirde gösterişli bir organizasyon için seferber edenlerin ortada pek gurur duyacakları bir tablo yok demektir.
Bu organizasyon bir kez daha işçi sınıfına düşen sorumluluğu hatırlatıyor: İklim krizinin bugünü ve geleceği tehdit etmekten çıkması için sermayenin egemenliğine ülkemizden başlayarak son vermek zorundayız.
Ağır sanayi, enerji kaynakları ve tüm doğal kaynaklar dahil olmak üzere üretim araçlarını devletleştirdiğimizde ve işçiler tarafından denetlenebilen, merkezi bilimsel planlamaya dayanan bir ekonomiye geçtiğimizde iklim krizinin gerçek anlamda çözülmesinin yolunu açacağız.
Bu acımasızlık son bulmalı!
Aliağa’da faaliyet yürüten HABAŞ Demir Çelik fabrikasında 9 Kasım Pazartesi günü bir katliam yaşandı. Fabrikanın bir bölümü yerle bir olurken çok sayıda işçi öldü ya da yaralandı. Fabrika yönetimi ve devlet yetilileri gün boyunca ölen ve yaralanan işçileri tespit etmeyi, işçilerin yakınlarına sağlıklı bilgi vermeyi bile beceremediler. Açıklamalar yapan hükümet yetkilileri ise olayı bir kaza olarak açıklayacak kadar yaşanan katliamdan bihaber bir görüntü sergilediler. Aynı işyerinde daha geçtiğimiz ay bir işçi kardeşimizi daha iş cinayetinde yitirmiştik. Aradan bir ay geçmedi ve şimdi on yedi işçi kardeşimizi daha yitirmiş bulunuyoruz. Korkarız ki yitirdiğimiz işçi sayısı daha da artacak.
HABAŞ demir çelik üretiminin dışında sınai gaz üretimi başta olmak üzere farklı sektör ve alanlarda büyük yatırım ve faaliyetlere sahip bir holding. Türkiye’de demir çelik ihracatında birinci sırada olduklarını kendileri yazıp çiziyor. Milyar dolarla ifade edilen cirolara sahip holdingin işletmelerinde binlerce işçi çalışıyor. Büyük bir serveti elinde bulunduran bir holding var karşımızda. Aliağa Demir Çelik İşletmesi, bu holdingin en büyük işletmelerinden biri. İşçilerin yoksulluk sınırı altında maaşlarla ağır çalışma koşullarında çalıştığı bir işletme. HABAŞ’ta iş cinayetleri ve işçi yaralanmaları hiç eksik olmuyor.
İşte bu işletmenin ve bağlı olduğu holdingin patronu Mehmet Rüştü Başaran. Başaran’ın servetinin yaklaşık 1 milyar dolar olduğu söyleniyor. Dünya zenginler listesinde ismi geçiyor.
Şimdi yaşanan katliamın teknik sebeplerine dair raporlar hazırlanacak, bir soruşturma yürütülecek. Ve büyük ihtimalle ne bu hazırlanan raporlarda ne de soruşturmada katliama yol açan asıl nedenler yer alacak. Holding ve patronunun para hırsı ve aç gözülüğüne ilişkin tek bir söz bile edilmeyecek. O aç gözlülükle Türkiye’yi nasıl hurda çelik çöplüğü haline getirdikleri, Bakırçay’ın havasını ve suyunu nasıl zehirledikleri, işçi kardeşlerimizin iliğini kemiğini nasıl sömürdükleri, nasıl canlarına kıydıkları muhtemeldir ki bunlar o raporlarda hiç yer almayacak. Büyük ihtimalle çalışanların ve seçilen kimi sorumlu yöneticiler kusurlu sayılacak.
Oysa her şey ortada. Holdinglerin bu saltanat düzeni emeğin sömürüsünü, memleketin yağmasını, yani servetine servet katmayı her şeyin üstünde sayıyor. Bu uğurda memleketi de, halkı da, işçinin canını da gözden çıkarmakta hiçbir tereddüt duymuyor.
Yapılacak şey bellidir. Memlekete, insan hayatına kasteden bu holdinglerin elindeki tüm zenginliklere derhal el konmalıdır. Türkiye’deki bütün büyük işletmelere yapılması gerektiği gibi HABAŞ bünyesindeki tüm işletmeler derhal ve bedelsiz olarak devletleştirilmelidir. Demir Çelik üretimi ülkenin kalkınması, halkın menfaati gözetilerek, ve muhakkak çalışan işçilerin güvenlik ve sağlığı güvence altına alınarak gerçekleştirilmeli, işçiler insanca koşullarda ve emeğinin karşılığını alarak çalışmalıdır.
Aliağa’da HABAŞ Demir Çelik İşletmesinde yaşanan katliam holdingler düzeninin gaddarlığından başka bir şey değildir. Ve evet bu acımasızlık artık son bulmalıdır.
Holdingler servetlerine servet katsın diye tek bir işçi daha ölmemelidir.
Tarih, toplumsal hayata yön veren çok sayıda aktöre sahne olmuştur. Bunların bir bölümü tarihsel olarak ileri olanla geri olan arasındaki kavgada karşı devrimin yanında saf tutmuş ve tarihin çöplüğünde hak ettiği yeri almıştır.
Ancak bazıları da vardır ki eski düzenin karşısında ileriye dönük hamlelere önderlik etmiş, karanlığın en koyu olduğu anlarda halka kendi gücünü hatırlatmış ve umut olmuş, devrimlere yön vermişlerdir.
Böylesi devrimciler toplumların ileriye taşınmasında önemli bir rol oynadılar. Tarihin, ezenler ile ezilenler arasındaki savaşın tarihi olduğunu gösterdiler ve ezilenlerden yana tavır aldılar.
Kölelik yerine özgür insanı, tebaalık yerine yurttaşlığı savundular. Bunun için mücadele ettiler.
Ezelden beri eski düzeni savunanlarla insanlık için daha iyisini arayanlar arasında kavga sürdü. Bugün de tüm hızıyla devam ediyor.
Bugün 10 Kasım… Çürümüş ve emperyalizm tarafından teslim alınmış Osmanlı İmparatorluğu’nun yıkılıp yerine Cumhuriyet’in kurulması yolculuğunda yoksul Anadolu halkına önderlik eden Mustafa Kemal Atatürk’ün ölüm yıl dönümü.
Liderlik ettiği devrimin üzerinden geçen on yıllarda sermaye sınıfı, emperyalistler ve tarikatlar el ele vererek Cumhuriyet’i kemirdiler. Halkın emeği, kanı ve teriyle kazanılanları holdingler ile çokuluslu şirketler ele geçirdiler; emperyalist ülkeler askeri üsleriyle tehdit ettiler; tarikat ve cemaatler esir aldılar.
Hep birlikte, Mustafa Kemal Atatürk’in “en büyük eserim” dediği Cumhuriyet’i, halktan çaldılar.
Bugün, bu toprakların gördüğü en ilerici atılımın gerçekleştiği 1919-1923 dönemine ve Cumhuriyet devrimine liderlik eden Mustafa Kemal Atatürk’e sunacağımız saygı, Cumhuriyet’i yeniden kurmak için verilecek mücadeleyle anlam bulacaktır.
Bu da ancak halkın emeğini ve ülkenin kaynaklarını sömürenleri başımızdan attığımız bir ülke için omuz omuza vermemizle mümkündür.
Eski düzene karşı ileriyi savunanların yan yana gelmesiyle…
Devrimle…
Mustafa Kemal’e saygıyla…
Bu da fabrikadaki yetkili sendika. Üyesi işçiler yıllardır kelle koltukta çalışır, onlarcası yüksekten düşerek, yanarak, kesilerek can verir, bir kez olsun sorumluluk almaz, işçilerin bu cehennem fabrikada sağlığı ve güvenliği için kılını kıpırdatmaz, anca baş sağlığı diler. Sömürü çarkının diğer dişlisi.
HABAŞ’ta yaşanan katliamın ardından TKP İzmir İl Örgütü heyeti olarak hastane önündeyiz.
Hayatını kaybeden işçi arkadaşlarımızın ailelerine ve yakınlarına başsağlığı diliyor, yaralanan işçi arkadaşlarımızın sağlık durumlarıyla ilgili gelişmeleri yakından takip ediyoruz.
Aliağa’da bugün yaşanan için “iş cinayeti” demek hafif kalır. İçeride partili arkadaşlarımız var, ölü sayısı ne yazık ki çok yüksek. Türkiye işçi sınıfının başı sağolsun.
Aliağa HABAŞ Demir-Çelik Fabrikası’nda meydana gelen patlamanın ardından arama kurtarma çalışmaları sürüyor. Patlamaya ilişkin henüz doğrulanmamış kayıp bilgileri alıyoruz.
HABAŞ işçilerinin ve tüm emekçilerin yanındayız.
İşçi sağlığını ve güvenliğini hiçe sayan çalışma koşullarının takipçisi olacağız.
Cumhuriyet ve eğitim başlıklarını konuşmak için buluştuk. Açılış konuşmasını eğitimci Nil Özkara yaptı. THTM’nin büyük bir iradeyi temsil ettiğini söyledikten sonra sözü THTM GYK Üyesi Aydemir Güler aldı.
109 yıl sonra yeni Ekimlere hazırlanıyoruz!
Bu yıl Ekim Devrimi’nin yıldönümünü, hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir karanlığın içinde, “büyük insanlığın” bir kez daha ayağa kalkacağının ilk işaretleriyle karşılıyoruz.
Dünyanın doğusundan batısına halklar, kendilerine dayatılan yoksulluğa ve belirsizliğe, sömürüye ve siyasi baskılara karşı şimdiden harekete geçti. Avrupa’da, Asya’da ve Amerika kıtasında farklı toplumsal kökenlerden milyonlarca genç ve emekçi kol kola giriyor, hakları için sokaklara çıkıyor, kapitalizmin karanlığına karşı direniyor. Biriken öfke kimi zaman seçim sandıklarında, kimi zaman yolsuzluğa batmış siyasetçilere karşı yükselen protestolarda kendini gösteriyor.
Kuşkusuz halkların bu öfkesi ve direnişi, egemen sınıfların tuzaklarıyla karşılaşacak, nice badirelerden geçecek ve ciddi sınavlar verecek. En önemlisi, her ülkede kendi siyasi öncülerini ve programlarını bulması, bunların etrafında örgütlenmesi gerekecek. Hayır, henüz kapitalizmi tarihin çöp sepetine gönderme anında değiliz. Ancak tarihin sıçramalarla ilerlediğini biliyoruz. Bu bilgi bize insanlığın her an büyük gelişmelerin eşiğine gelebileceğini söylüyor.
Birinci Dünya Savaşı’nın karanlık yılları da insanlık için daha kolay değildi. Ancak o karanlığın içinde yeni bir devrimci dönem mayalanıyordu. Kapitalizm o gün de sömürünün, sefaletin ve barut kokusunun ortasında kendi kuyusunu kazıyor, toplumların kaderlerine razı gelmeyip başlarını kaldıracakları anın koşullarını hazırlıyordu.
Bugün de benzer bir süreçten geçtiğimizi artık herkes hissediyor.
Boğazına kadar yolsuzluğa batmış, halkın küçük birikimlerinin üzerine utanmazca yatmaya kalkışmış siyasetçiler; sömürdükleri insanlara her türlü hakareti ve zulmü reva görmüş, arkalarından tek damla gözyaşı dökülmeyen patronlar bu düzenin istisnaları değildir. Kapitalizm çürümenin ve çürütmenin son aşamasını yaşıyor. Önümüzde, bu gerçeğin milyonlarca insan tarafından kavranacağı bir dönem açılıyor.
Savaşın, açlığın ve onulmaz yaraların ortasında, halkların şölenini bir kez daha kutlayacağımız günler yaklaşmaktadır. Yeni dönemin hızlanan sınıf mücadelelerinin önümüze koyduğu görevleri, Ekim Devrimi’nin eşsiz deneyimini arkamıza alarak, büyük bir heyecan ve soğukkanlılıkla üstlenmeye hazırız.
Ekim Devrimi’nin yaratıcılarına, insanlığın önüne bir daha aşağısına düşülmeyecek yeni bir eşik koyan devrimcilere selam olsun!
Ülkeyi bu Meclis mi savaşa sokacak: Milletvekilleri Türkiye’nin Suudi Arabistan’ın yanında Yemen’de savaşa girmesine neden olacak Mekke Anlaşması görüşmeleri sırasında kuliste maç izlediler
https://t.co/PVh6kFQ3sL
Genel Sekreterimiz Kemal Okuyan, ABD'de ara seçimlerin sonuçlanmasıyla oluşan tabloyu Sputnik Türkiye için değerlendirdi.
"ABD’nin hegemonyasını korumak için yaptığı hamlelerin boşa çıkması hem ekonomik hem de siyasal anlamda yaşadığı güçlüklerin derinliğinden kaynaklanıyor"
ABD’de ara seçimlerin ardından Trump’ı nasıl bir siyasi gelecek bekliyor❓
🗣️TKP Genel Sekreteri Kemal Okuyan ( @OkuyanKemal )seçim sonuçlarını ABD’nin derinleşen ekonomik ve siyasi krizi üzerinden değerlendirdi
Haber: Başak Koçak Çavdar, Video: Feride Aka #SputnikÖzel
Yani anlayacağınız Besim Dutlulu bu ülke için emek veren ve otobüs talep etmek sonsuz hakkı olan öğretmenlerle uğraşacağına halka hizmet etmeye başlasın.
Rezalet! Tıpkı Manisa Belediyesi’nin hizmetleri gibi rezalet. Besim Dutlulu bu özgüveni Manisa’ya verdiği hizmetlerden almıyor eminim Manisa’da yaşayan biri olarak. Her gün suların kesildiği, ulaşımın pahalı ve yetersiz olduğu bir ilin başkanı bu rahatlığı verdiği hizmetlerden 👇
ÖĞRETMENE YÖNELİK KİBRİ VE TEHDİDİ REDDEDİYORUZ!
BESİM DUTLULU ÖZÜR DİLEMELİ, DAĞDERE’NİN ULAŞIM SORUNU ÇÖZÜLMELİDİR!
THTM Öğretmen İnisiyatifleri olarak Dağdere’deki meslektaşlarımızın yanındayız. Bütün eğitim emekçilerini meslektaşlarımızla dayanışmayı büyütmeye çağırıyoruz.
İnsanlar sıkış tepiş otobüslerde sürünüyor. Haa hatta sürünemiyor çünkü ilçeler arası ulaşımı da belediye özel şirketlere peşkeş çekmiş durumda. Manisa’da bir ilçeden bir ilçeye belediye imkanları ile gidemiyorsunuz.