Ağaca çıkarken kırdığını dalın kıymetini inerken anlarsın..
Yani; insan yükselmek isterken bazen kendisini taşıyan dalları kırar, anlayışı küçümser, fedakarlığı sıradanlaştırır, yanında duran insanın varlığını garanti sanır.
Peki ya yokluğunu gördüğünde?
Anladım ki mükemmel ilişki diye bişey yokmuş. Birbirini seven iki gurursuz, kavgacı, ayarsız, tutkulu ve doyumsuz insan varmış. Ve evet her şeyi aşabilirmiş onlar..
(yani ben aşkı seçicem ilk kez)
Sağlıklı bir ilişki bazen insanı toksik bir ilişkiden daha fazla test eder. Seni kendinle yüzleştirir; konuşmanı, dinlemeni, büyümeni ve gururunu bir kenara bırakmanı ister. Zorlandığında konuşmayı, kırıldığında onarmayı, yorulduğunda birlikte çözmeyi seçmektir.