Ceza hukuku genel hükümler 1 dersimi online içerik olarak Youtube'a yüklemeye başladım. Suç teorisinin başından başlayacak derslerin ilkine aşağıdaki linkten erişebilirsiniz.
Suç Teorisi 1 - Suçun Yapısı https://t.co/wa7mLC8Ip3 @YouTube aracılığıyla
Piyasada çok iş varmış gibi lisans öğrenimini 3 yıla sıkıştırmanın arkasında gençlerin iş hayatına değil de “üniversitede çok kirlenmeden” bir an önce aile hayatına atılmasını sağlama kaygısının olduğu, YÖK başkanının açıklamasından açıkça anlaşılıyor. YÖK kapatılsın.
Yükseköğretim programlarında üç yıllık eğitimi savunan YÖK’ün evlere şenlik gerekçesi:
“Doğurganlık oranları düştü, evlilik çağı ertelendi.”
Acaba neden?
“Teorik derslerin” (!) fazlalığı yüzünden olabilir mi dersiniz?
Müvekkilim Av. Mert Yaşar'ın bir sosyal medya paylaşımı nedeniyle, usuli güvencelere aykırı biçimde teşhir yürüyüşü yaptırılması ve sosyal medya linci ile başlanan, Cumhurbaşkanına Hakaret suçundan tutuklandığı süreç sonunda, Yargıtay 4. CD tarafından (2024/9540 E. 2026/11957 K.) 23.06.2026 tarihli kararla Cumhurbaşkanına Hakaret suçundan BERAAT kararı "OYBİRLİĞİ" İLE ONANDI ve kesinleşti.
Kamu görevlisine hakaret suçundan verilen hükmün açıklamasının geri bırakılması (HAGB) kararı da "oyçokluğu" ile onanmakla birlikte; karşıoy, bu suçun da oluşmadığını, ifade özgürlüğü ve denge vurgusuyla ve savunmalarımızı da dikkate alan hukuken kuvvetli bir gerekçeyle şerh düştü.
Tüm yetkililer ve kamuoyu, teşhir yürüyüşünün ve sosyal medyada yargısız infazın ve lincin masumiyet karinesi ve birey ile ailesi üzerindeki olumsuz etkisinden bu örnekle ders almalı.
Neyse ki Türkçede di’li ve miş’li geçmiş zamanlar ve çok yerleşmiş bir ceza adaleti sistemi var da savcılar başkalarından duyup aktaranları yanlışlıkla tanık olarak mahkemeye çıkarıp durmuyor. Adalet de tıkır tıkır işliyor.
2011 yılında Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesini ziyaret eden bir gruptaydım. En etkilendiğim şeylerden biri şu olmuştu: Sözlü aktarımın çok yaygın olması nedeniyle tanıklar başkalarından duydukları rivayetleri kendileri görmüş gibi aktarırlarmış.
Hakimler de bu duruma çok geç uyanmışlar. Yerel dilde hikaye ve rivayet ayrımının olmaması nedeniyle de defaatle sormalarına karşın bir olaylara gerçekten ilk elden tanık olup olmadığını anlamakta zorlanmışlar.
@Sule_Demirtas Çekya’nın milli marşı olamamış ama İstail o melodiden ilhamla (intihalle?) kendi milli marşı Hatikvah’yı çıkartmış. Orijinali daha güzel tabii.
Bu ne rezalet ya? Hiç utanmanız, ahlakınız kalmadı mı sizin? Bir kadını evinde pijamasıyla görüntüleyip çeken polis, “kapatır mısınız” diyen kadına “sıkıntı yok bilgi amaçlı” diye cevap veren polis, görüntüleri basına servis eden bakanlık ise bu ülkede kadınlar nasıl güvende olacak?
Bu ülkede bir ayrıcalıklılar var, bir de hakları fiilen askıya alınmış olan çoğunluk. Ayrıcalıklı bir avuç azınlık, gücü ele geçirmiş olmanın şımarıklığıyla herkesin namusuna, hakkına, özgürlüğüne göz dikmede hiçbir mahsur görmüyor. Bir taraftan da iktidarın gücüyle milyarlar götürenler evinde rahatça uyuyor. Çünkü onlara göre “düşman”a ne yapılsa mübah. Toplumun vicdanında büyük yaralar açılıyor. Bugünler unutulur zanneden çok yanılır.
Suçluluğun azalmasını sağlayan en önemli etken, cezaların yüksekliği ya da suçluya yapılan eziyet değil. Aksine bunlar sonunda caydırıcılığı düşürüyor. Doğrusu, toplumun her cezanın mutlaka yerine getirileceğine ve suçsuzların cezalandırılmayacağına inanması, yani hukuka güven.👇
Manisa’daki okul saldırısını Tera skandalından, onu da İmamoğlu’nun tutukluluğundan farklı meseleler olarak değerlendirirseniz yanılırsınız.
Hepsinin temelinde hukuk devleti meselesi var. Modern hukuk sisteminin ortaya çıkışındaki temel amaç toplumdaki kaosu engellemek, insanların davranışlarının sonuçlarını öngörebilecekleri bir düzen kurmaktı.
Bunun için işe çok temel bir düşünceyle başladılar: Toplum, suç işleyen bir kişinin mutlaka cezalandırılacağını -suç işlemeyen kişinin de cezalandırılmayacağını- bilmeliydi.
Modern hukukun ilkelerinin çoğu bu temel fikirden çıktı.
Madem bir kişi suç işlerse cezalandırılacağını bilmeliydi, o halde yapmayı tasarladığı eylemin suç olduğunu da önceden ve açıkça bilmeliydi: KANUNSUZ SUÇ VE CEZA OLMAZ İLKESİ
Peki bir kişinin gerçekten o suçu işleyip işlemediğine kim karar verecekti? Buna kralın ya da aristokratların keyfine göre karar verilirse baştaki güven ortadan kalkardı. İnsan artık “suç işlersem cezalandırılırım” değil, “iktidar ya da kral beni suçlu sayarsa cezalandırılırım” diye düşünmeye başlardı.
O halde bir kişinin suçlu olup olmadığına, görevi ve yetkileri önceden kanunla belirlenmiş mahkemeler karar vermeliydi: DOĞAL HAKİM İLKESİ
Ama mahkemelerin varlığı da tek başına yetmezdi. Kral/iktidar bu mahkemelere “şunu mahkum et, bunu beraat ettir” diyebiliyorsa yine aynı yere dönülmüş olurdu.
O halde bu mahkemeler iktidardan bağımsız olmalıydı: YARGI BAĞIMSIZLIĞI İLKESİ
Hatta bununla da yetinilmedi. Devletin bütün gücü tek elde toplanırsa aynı güç hem kuralları koyar, hem onları uygular, hem de kurallara uyulup uyulmadığına kendisi karar verirdi.
O halde devlet gücünü farklı organlar arasında paylaştıralım ve bu organların birbirlerini denetleyip sınırlayabildiği bir sistem kuralım, denildi: GÜÇLER AYRILIĞI İLKESİ
Bir sorun daha vardı. Bir kişinin suçlanmış olması onun gerçekten suçlu olduğu anlamına gelmemeliydi. O zaman “suç işleyen cezalandırılır” düşüncesi ortadan kalkar ve yerine “suçlanan cezalandırılır” anlayışı yerleşirdi.
O halde bir insan, suçu ispat edilinceye kadar masum kabul edilmeliydi. Ayrıca kişinin suçsuzluğunu kanıtlaması değil, devletin onun suçlu olduğunu kanıtlaması gerekmeliydi: MASUMİYET KARİNESİ
Görüldüğü gibi bütün bunların altında aslında o basit fikir vardı: Suç işleyen kişi cezalandırılacağını, suç işlemeyen kişi de cezalandırılmayacağını bilmelidir.
Bunun gerçekleşebilmesi için de neyin suç olduğu, kimin yargılayacağı, nasıl yargılayacağı ve hangi şartlarda bir insanın suçlu kabul edileceği iktidarın keyfine bırakılmamalıydı.
Bu ilkelerin adil ve istikrarlı biçimde uygulanması, güçlülerin haklı değil, haklıların güçlü olduğu, insanların devlete ve birbirlerine güvenebildiği, kurumları sağlıklı işleyen bir toplumun temel şartlarından biri olarak düşünüldü.
Hukuk toplumu şekillendirir. Elbette bunu tek başına yapmaz. Örf ve adet, din, ahlak, eğitim, kültür ve hatta sanat gibi başka unsurlarla birlikte işler. Ama hukuk bütün bunlardan farklı olarak devletin yaptırım gücüyle desteklenir.
Hukuk devletinin sağlıklı işlediği bir toplumda umulur ki ekonomi daha sağlıklı işlesin, kurumlara güven artsın, insanlar geleceğe daha umutla bakabilsin, gençler suça sürüklenmek yerine önlerinde umut dolu ve ulaşabilecekleri bir gelecek görsün, insanlar fikirlerini özgürce söyleyebilsin vb.
Elbette hukuk devletinin iyi işlemesi suçun, ekonomik skandalların ya da siyasi uyuşmazlıkların tamamen ortadan kalkacağı anlamına gelmez. Ama kurumlar bunları önlemek için çalışır. Gerçekleştiğinde ne yapılacağı önceden bellidir. Kurallar kişiye göre değişmez. Devlet de yurttaş da aynı hukuk düzeninin içinde kalır.
Dolayısıyla modern bir toplumda hukuk sisteminin sağlıklı işlemesi hayati önem taşır.
Aksi durumda bozulma yalnızca mahkeme salonlarında kalmaz. Ekonomiye, siyasete, eğitime, toplumsal güvene ve en sonunda insanların gündelik hayatına kadar yayılır.
Türkiye’de bugün birbirinden çok farklı görünen pek çok olaya bu açıdan da bakmak gerekir.
"Ailem Güvende" adı verilen soruşturma kapsamında sosyal medya hesaplarına erişim engeli getirilen kuruluşlar arasında önce Cinsel Eğitim Tedavi ve Araştırma Derneği (CETAD) yer almış, ardından Derneğimiz Türkiye Psikiyatri Derneği'nin (TPD) resmî X hesabı da erişim engeli getirilmesi talep edilen kuruluşlar arasına alınmıştır. Durumu kamuoyunun bilgisine sunarız.
Türkiye Psikiyatri Derneği 7138 üyesi olan ruh sağlığı ve hastalıkları uzmanlığı alanında faaliyet gösteren bir tıp meslek derneğidir. TPD ve CETAD, ilgili mevzuata tabi, yasal olarak kurulmuş tıp uzmanlık dernekleridir. Tüzüklerinde tanımlanan görevleri; birey ve toplum ruh sağlığını korumak ve geliştirmek, mesleğin bilimsel ve etik ilkeler çerçevesinde hak ve sorumluluklarını gözetmek, alanında çalışan hekim ve ruh sağlığı profesyonellerine eğitim vermektir.
Cinsellik ve cinsel sorunlar konusundaki çalışmalarımız, cinsellik eğitimi, toplumun cinsellik hakkında bilgilendirilmesi, cinsel işlev bozukluklarının bilimsel yöntemlerle tanı ve tedavisi, farklı cinsel yönelime sahip bireylerin, tüm yurttaşlar gibi, ruh sağlığının korunmasıdır. Cinsel yönelimin bir hastalık olmadığı güncel tıp biliminin ortak bilgisi olup, eğitim-telkin-özendirme vb yöntemlerle “değiştirilebilecek” veya “aşılanabilecek” bir durum olmadığı bilinmektedir.
Bu tür kısıtlamalar yalnızca meslek örgütlerinin değil, hekimlerin bilimsel bilgiyi paylaşma ve topluma doğru sağlık bilgisi ulaştırma imkânını da sınırlamakta; bireylerin sağlık hizmetine erişiminde tereddüt yaşamasına yol açarak kamu sağlığı açısından risk oluşturmaktadır. Nitekim aynı süreçte, HIV ile yaşayan bireylerin haklarını ve sağlığa erişimini savunan dernekler de benzer şekilde hedef alınmıştır.
Sağlığa erişim, ayrımcılığa uğramaksızın tıbbi bilgiye ulaşabilme, herkes için anayasal bir haktır. Meslek örgütlerimizin bilimsel faaliyetlerine yönelik erişim engellerinin gözden geçirilmesini ilgili makamların dikkatine sunarız.
Türkiye Psikiyatri Derneği