Depremden bu yana İskenderun’da çekilmiş fotoğraflar.
İzlerken yüreğimiz dayanmıyor. Unutacaksınız diyorlar her gün daha da ağırlaşıyor üzerimizdeki yük. 100 yıl da geçse hep bu günleri anlatacağız buna eminim.
#İskenderun#Hatay
6 Şubat Pazartesi 04:17'ye sözüm olsun; Unutmayacağım o yataktan kalkmaya çalışırken sallanan başımı, dışarda kopan fırtınayı, ne olduğunu anlamaya çalışan aklımı, sığınacak bir yer arayışımı, ailemi nasıl koruyacağım korkusunu, ölümün soğuk yüzüyle karşılaşmamı ve daha nicelerini...
Unutmayacağım o soğukta o evden koşarak pijamalarımla nasıl nefes nefese çıktığımı, dışarda yağan yağmuru ve onun sesini, mahşer yerine dönmüş soğuk kalabalığı, Sevdiklerime ulaşma korkumu, şimdi ne olacak? Ne yapacağız? Nereye gideceğiz? Diye düşündüğüm kaygılarımı da hepsinin karşısındaki çaresizliğimi ve daha nicelerini...
Unutmayacağım hep hatırlayacağım Ümit vereni de ümit keseni de. El uzatanı da elini çekeni de.. Unutmayacağım ne o ani ne o geceyi ne bizden aldıklarını ne de bize geri verdiklerini..
Şehir dışında yaşayan kimle konuşsam konteynere başvurdum onu bekliyorum diyor. Hataylı kimse şehrini terketmeyeceğini biliyoruz.
Bütün gündemi bir kenara bırakıp deprem konuşulmalı! İnsanlar hala çadırda yaşıyor.
Geçici konut ve iş için Hatay’a daha çok KONTEYNER istiyoruz!!
Rüzgar çok öfkeli
Yağmura rakip yine.
Geçmiyor siniri,
Geçmiyor saatlerce.
“Bi sen dur bi dur” diyesin var
Sevdiğin her şeye.
Oyy babam oyyy
Can acımış bi kere.
(İskenderun)
Bu videoyu buldum bugün , mahallemin Babamin kokusunu aldığım yerin. O İş makinelerinin, kimsenin gelmediği yerin. şimdi bina yerine iş makinelerinin olduğu yerin. Normalleşmenin unutmak sayıldığı günleri de unutmuyorum.
40. Gün - Helal etmiyorum!
Hergun aynı sabaha uyanıyorum, normalim 5 Şubat'ta kaldı. Senin gibi bir adamın oğlu olduğumun gururunu yaşıyorum, seninle uyanıp seninle kalkıyorum , yeni sayfa açmıyorum senden devam ediyorum. Annem tüm gücüyle yanımızda gözün arkada kalmasın.