Les violences homophobes ne diminuent pas: quasi chaque jour, une personne homo ou bi signale une agression, une insulte ou un harcèlement https://t.co/LAcYSSmVxP
On 22 March 2016, terror attacks shook Brussels and our nation.
Ten years later, we honor the victims, salute our emergency responders, and stand together in remembrance.
#BrusselsRemembers
Met facepalm gekeken naar de uitspraken van mevrouw Van der Plas over de Raad van State. Ze vindt dat de RvS te politiek is, en wil dat de leden worden benoemd door.... de Tweede Kamer. Ze wil dus politiek vervangen door nóg meer politiek. Ze vindt dat de RvS nu gecontroleerd wordt door D66, maar hoeveel D66'ers nou in de RvS zitten? Ze heeft geen idee.
Deze hemeltergende stupiditeit is niet de enige wat mij zorgen baart.
Ik heb in mijn korte avontuur in de Tweede Kamer het veelvuldig te maken gehad met de Raad van State en hun adviezen. Waardevolle adviezen. De rol die zij spelen in onze wetgeving acht ik heel betekenisvol.
Als ik naar de huidige politiek kijk op globaal niveau dan bespeur ik een trend: het aanpakken van onafhankelijke instellingen die een cruciale rol spelen als bijvoorbeeld adviseur bij wetgevingsprocedures.
De aanval op RvS is een onderdeel van de strategie van de populisten die met een nogal botte hakbijl in de hand onze democratische beginselen aan het omhakken zijn sinds 23 november 2023.
Aanvallen van zulks kaliber op onze onafhankelijke instituties (RvS, rechters, toezichthouders, ombudsman, media) heeft het doel om die te verzwakken. Puur omdat die hun ondemocratische en as usual, slecht doordachte plannen kunnen corrigeren en blokkeren.
Onafhankelijke instellingen zijn er juist om te voorkomen dat de macht van de politiek ongebreideld wordt. Als politici zoals in dit kabinet zélf hun eigen toezichthouder mogen aanstellen, zet je de deur open naar machtsmisbruik.
Wie denkt macht te winnen door onafhankelijke instituties te ondergraven, zal uiteindelijk slechts een uitgeholde democratie achterlaten. En dát is pas echt politiek gevaarlijk.
Interesting analogy here: step parents.
Most people say a step parent is the parent of the child they adopted. Sure, biologically they’re not the parent. But in society’s eyes they are treated as such.
& if you’re exceptionally rude you might refuse to refer to them as parents.
Een student wordt schuldig bevonden aan verkrachting, maar krijgt geen straf. De publieke opinie reageert furieus: hoe kan dit? Is dit gerechtigheid? Leeft de rechtsstaat nog?
Maar wie zich blindstaart op dit ene vonnis, kijkt niet diep genoeg. Dit is geen aanval op één rechter. Het is ook geen incident op zichzelf. Want steeds vaker, bij rechts én links, zien we hoe rechterlijke uitspraken onder druk komen te staan. Voor de ene kant is het ‘klassejustitie’, voor de andere ‘wereldvreemde rechters’. Maar het fenomeen is breder. Ook media, onderwijs, wetenschap, politiek - zowat alle instituties die gebouwd zijn op een gedeeld begrip van waarheid - raken hun gezag kwijt. Wat hier speelt, is niet louter een communicatieprobleem. Het is een symptoom van iets fundamenteel.
Er was een tijd waarin we geloofden dat er zoiets bestond als waarheid, niet in de absolute, tirannieke zin, maar als iets wat onderzocht, afgewogen en beargumenteerd kon worden. Dat idee vormde het fundament van onze rechtsstaat, democratie, academische wereld, journalistiek. De zoektocht naar waarheid veronderstelde een gedeelde taal: die van argument, bewijs en rede.
Maar in het huidige tijdperk is die taal ontwricht. Waarheid werd gedeconstrueerd tot perspectief, feiten vervelden tot meningen, en de grens tussen ratio en emotie werd poreus. Wat overblijft, is een samenleving waarin ieder zijn eigen waarheid heeft, en dus niemand die van een ander nog erkent.
Een rechter spreekt – niet per se in dit dossier, maar in het algemeen – , hij weegt de feiten, past de wet toe, motiveert zorgvuldig zijn oordeel. Maar steeds vaker weerklinkt zijn stem in een vacuüm. Niet omdat zijn redenering juridisch fout zou zijn, maar omdat het geloof in rechtspraak als plek van waarheidsvinding langzaam aan het eroderen is.
De beroemde uitspraak van Lord Hewart - ‘Justice must not only be done, but must also be seen to be done’ - veronderstelt nog een gedeeld kader waarbinnen ‘gerechtigheid’ gezien kan worden. Maar wat als dat kader zelf verdwenen is?
We betalen vandaag de prijs van de culturele deconstructie van de moderniteit. Wat ooit begon als bevrijding van dogma’s, is ontaard in bodemloos relativisme. De taal van de verlichting - rede, bewijs, consistentie - is vervangen door slogans, memes en frames. En het vacuüm dat ontstaat, wordt gevuld door wantrouwen en ressentiment.
In mijn boek ‘Monsters van onze tijd’ noemde ik dit een van de gevaarlijkste monsters: de waarheid is haar autoriteit kwijt, en niemand weet nog wie haar mag vertegenwoordigen. Wat resteert, is een samenleving van stemmen, maar zonder partituur. Van meningen, maar zonder anker.
Natuurlijk kunnen er praktische stappen gezet worden: betere communicatie, meer duiding bij vonnissen, heldere vertaling naar de samenleving. Dat is waardevol. Maar het mag ons niet afhouden van de kernvraag: hoe herstellen we het geloof in een gedeelde waarheid, in een gemeenschappelijke taal van recht en rede? Want zonder gedeelde taal, zonder gedeeld besef van waarheid, is zelfs de beste rechtspraak gedoemd te falen.
Ik weet dat het hip is, maar waarom zou ik het vonnis van die verkrachtingszaak moeten lezen? Wat ga ik toevoegen als een random dude met een Twitter account? Ga ik die rechter gaan vertellen hoe het echt zit?
Gewoon vertrouwen hebben in de rechtsstaat. Het is al broos genoeg.
“Ze krijgt het gevoel dat als ze geen moord en brand schreeuwt over dit vonnis, ze geen volwaardig slachtoffer is.”
Nina Van Eeckhaut over hoe het slachtoffer van de verkrachting in Leuven wordt opgejut door de grote verontwaardiging bij de publieke opinie. #deafspraak
@villapolitica@vrtcanvas Miyazaki van Studio Ghibli heeft dit gezegd over "AI-kunst", maar de wensen van artiesten en bescherming van copyright kan de VRT blijkbaar niets schelen. Meedoen met de trends is belangrijker dan het feit dat jullie spugen in de gezichten van de artiesten die deze films maken?