Önceden üzülürdüm insanların bana yaşattıklarına, takardım kafama. konunun benimle ilgili olmadığını sorunun kendileri olduğunu fark ettikten sonradır kendime şunu soruyorum; Bu insanin kendilik sorunları ne kadar daha bana yansıyacak ve ben bunu ne kadar tolere edebilirim?
Delirmemek için ağlatma yöntemi varmış; ben onu senelerdir anlatma yöntemi sanıyordum dağa taşa dert anlatıp duruyorum o yüzden neyse işe de yaramıyormuş zaten.
Bunu yanlış anladıktan sonra her aklıma geldiğinde bu yanlışlığa güleceğim için ağlamakta hikaye mecbur delircez gibi görünüyor.
Bazi insanlar kötü olduklarını bile fark edemeyecek kadar kötüdürler, ötesi berisi yok o kadar normalleşmiştir ki onlar için bir insanı hiçe saymak ne olursa olsun onlar için bir kukladan piyondan farkın olmaz. sen, senin kararların var sanırsın ama onların istemediği bir durum olduğunda senin ne hissedecegini veya ne kadar yok sayıldığını umursamazlar sadece onlar ve tepkileri olur. Bakın bu saf kötülüktür.
Yani şöyle sapıkların hâla içeri atılmıyor oluşuna anlam veremiyorum. fotoğraftaki şahıs once herkesin icinde bana sürtündü! sonra üzerime atlayip dokunup bazi yerlerimi de yaladı! kimse bunlara bisey demedigi için beni takip ederek eve geldi ve simdi uyuyor ne yapmalıyım?