‘bir süre sonra insanlar pek de umrunda olmuyor. kimseyi değiştirmeye çalışmıyorsun, kimin ne düşündüğünü, kimin ne yaptığını umursamıyorsun, yorulunca kendi kabuğuna çekilip o küçük dünyanda yalnız yaşamayı öğreniyorsun.’
Bir yandan dolap siliyorum, diğer yandan yemek ve tatlı yapmaya çalışıyorum… ev hanımlığı konseptine kaptırmaya başladım kendimi… çığlıklar… yardım çığlıkları…