บีบีจัง✨💫 🌼🌈 :•)

ฉันเฝ้าฝันภาวนาให้ระบบเงินล่มสลาย และขอให้เทคโนโลยีหน้าจอจงหายไป

[บีบีจัง✨💫 🌼🌈 :•) @bbsenno]

เลือกดีกว่าไม่เลือก ถึงแม้จะเลือกผิด เดินดีกว่าไม่เดิน ถึงแม้จะเหนื่อย

[𝐬𝐚𝐲𝐜⚯𝐥𝐞𝐧𝐠𝐥𝐢𝐬𝐡™🧠📚🐈‍⬛ @readandpaws]

เห็นด้วยกับอันนี้มากๆ เพราะจุดประสงค์หลักของการสื่อสารคือ ความชัดเจน (clarity) ไม่ใช่การกำจัดสำเนียงเดิมของเรา ภาษามันไม่ได้เป็นเพียงแค่เครื่องมือสื่อสาร แต่มัน carry ทั้งวัฒนธรรม และอัตลักษณ์ของคนพูดด้วย

สำเนียงไม่ใช่ข้อบกพร่องที่ต้องแก้ไข แต่เป็นสิ่งที่สะท้อนถึงทักษะและความสามารถในการสื่อสารได้หลากหลายภาษา

[ชิบะแดดเดียว @ddaremoshiranai]

กุไม้เคยเชื่อใน manifesting เลย เวลาเชื่อว่าจะเกิดเชี่ยไรแย่ๆแน่ๆ คิด worst case ไว้ สุดท้ายทุกอย่างจะออกมาดี แต่เวลากุทำไรละมั่นใจว่าทำได้ชัว สำเรจชัว กุเฟล ทุกที คือไร??

[minaron @godmitzu]

MOMO AND SAN ATEEZ BAD CHALLENGE OH MY GOD

[ออปอ | 𝐀𝐏𝐏𝐋𝐄🍎 @spssswAp]

ก็หน้าฟีดมีแต่อะไรแบบนี้ไงอู๋5555555555555555555555555555555

[Geminam 📝 @n_geminam126]

ค้นพบละว่า อีพวกกันย์ทั้งหลาย ไม่ว่าจะราศี ลัคนา ดาวอังคาร Node เด่น บ้าน2 บ้านไหน
.
Key Success พวกหล่อนคือ No plan,No gain!!
.
สังเกตละว่า พอวางแผนทีไร พังทุกที แต่อะไรก็ตามที่ปล่อยจอยจะดีหมด
.
คนอื่นอาจเรียนรู้ในการตั้งเป้าหมาย อีราศีนี้ฝึกใช้ชีวิตแบบไม่มีค.หวัง

[โบกี้ไลอ้อน @bowkylionn]

เพราะชิบหาย จะบ้าตาย บุคคลคุณภาพมาก บุญหูมากที่ได้ฟัง พูดจริง

[p @ppaeneg]

เป็น perfectionism มาทั้งชีวิต จนมีพี่ที่ทำงานคนนึงบอกว่า “งานที่ดีคืองานที่เสร็จ” เหมือนคำนี้มาปลดล้อคอะไรบางอย่างในใจ ภาพแฟลชแบคกลับมาหมดว่าที่ผ่านมากุอยากทำให้ดีจนพลาดอะไรไปหลายอย่าง บางทีกลัวไม่ดีพอจนไม่กล้าเริ่มทำด้วยซ้ำ 😭

[เจ้าแม่แคปชั่น @jaomaecaption]

กูไม่อยากประกอบอาชีพอะไรเลยหวะขอสารภาพ

[𝙪𝙣𝙪𝙣𝙛𝙖𝙝🥯 @ununfah]

เกิดมา40 ปี พึ่งรู้ว่าคนอื่นเค้าไม่เป็นกันหรอ หัวเราคิดนู่นนี่ตลอดเวลา ไม่เคยเงียบ ยกเว้นตอนไถมือถือ ดูทีวี ไม่ก็อ่านหนังสือที่สมองจะไปโฟกัสสิ่งนั้นแทน แต่ถ้าให้อยู่เฉยๆ นี่คิดไปได้100 เรื่อง ตอนวิ่งเราเลยชอบฟัง podcast ไม่งั้นหัวจะคิด108 อย่าง เหนื่อย 🤣

[บีบีจัง✨💫 🌼🌈 :•) @bbsenno]

ไอพ่กเอกเพรสอย่าเพิ่งสปอยในแท็กได้ป่าว สาระ

[บีบีจัง✨💫 🌼🌈 :•) @bbsenno]

ขอบคุณที่เตือนสติว่าไม่ต้องเป็นคนเก่งที่สุดก็ได้

[บีบีจัง✨💫 🌼🌈 :•) @bbsenno]

หรือควรซื้อเลข😂 ถ้าให้โชคด้วยจะไม่ว่าไรเลย เอาแต่ได้อย่างเดียววันหลังไม่ให้ละนะ

[TarVictor @tarvictor50]

ภาษาไทยอาจจะรวยเสียงกลุ่มนึง แต่ถ้าเจอเสียง sibilant เข้าไปจอดหมดครับ j,q,x,zh,ch,sh,z,c, หรือ し、じ、ち、つ、ず คนไทยแยกไม่ออกเลย พูดได้แค่ จ,ช,ซ (มีต่อ)

นี่เพิ่งทำคลิปสอนการออกเสียง IPA ลงยูทูบไป
https://t.co/yg5U073QSv

[น้องหมาอยากกินปลาทอด @xiaoxumeimei]

คุณคนนี้เริ่ดมาก ความรู้แน่นสุดๆ จริงๆที่ใช้อยู่ตอนนี้คือภาษาที่ 4 ซึ่งไม่รู้หลักการอะไรแบบนี้ นี่ใช้หลักการเลียนแบบอย่างเดียว ดูรูปปาก การวางลิ้น การลงเสียง ไม่งั้นออกไม่เหมือนเจ้าของภาษาแน่นอน ซึ่งก็ไม่ง่ายอ่ะ ไม่นับแกรมม่าร์อีกที่ง่ายๆเลยรือรากอื่นมี tense ของเราไม่มี

[ชิเบิ้ล @ShiBle_ShiBle]

ละมันหล่อตั้งแต่หน้าสดยันโบกเมคอัพเซ็ตผมโฮรรคือชีวิตกุเกิด แก่ เจ่บ รักหนุ่มตี๋ และตายจร่บ 😭🤟🏻

[หนังสือปกน้ำเงินเล่มที่เก้า 📘 @the9thbluebook]

คิดว่าการที่คนยุคนี้คลังศัพท์น้อยกว่าเมื่อก่อนเป็นหนึ่งในปัญหาที่เกิดขึ้นจากการขาดทักษะการคิดเชิงลึก เมื่อวันก่อนได้อ่านบทความ The End of Reading Is Here มีหลายตอนในบทความที่บอกว่าการเสพเนื้อหาในโซเชียลมีเดียและการใช้ AI ช่วยเขียนทำให้คนเราขาดสมาธิและคิดอย่างตื้นเขิน จับความหมายโดยนัยไม่ได้ ไม่เข้าใจอุปมาอุปมัย อนุมานไม่เป็น ซึ่งพอได้อ่านแล้วก็คิดต่อว่าอีกหนึ่งทักษะที่ได้รับผลกระทบก็คือการเดาความหมายจากบริบทนี่แหละ เพราะมันต้องคิดประมาณนึง (ไม่ถึงกับลึกด้วยซ้ำ) และด้วยความชินกับการมีข้อมูลมาป้อนให้ตลอด พอไม่เข้าใจความหมายก็ด่าอย่างเดียวว่าใช้คำไม่รู้เรื่อง ไม่คิดจะไปเปิดหาอะไรเลย

น่าจะไม่ใช่แค่ reading ที่มาถึง the end แต่คงจะเป็น deep thinking ด้วย

ยินดีต้อนรับสู่ยุค postliterate

[maeper @blauechapter]

‘ฉันไม่มีทางอ่านหนังสือที่อยากอ่านได้ครบทุกเล่ม ไม่มีวันได้เป็นทุกคนที่อยากเป็นหรือได้ใช้ชีวิตทุกแบบที่ใจอยาก ไม่มีทางฝึกได้ทุกทักษะที่อยากเก่ง แล้วทำไมฉันถึงโหยหามันนักน่ะเหรอ ก็เพราะฉันอยากใช้ชีวิตและสัมผัสถึงทุกเฉดสี ทุกห้วงอารมณ์ และทุกมิติของประสบการณ์ทั้งทางร่างกายและจิตใจเท่าที่จะเป็นไปได้ในชีวิตนี้ แต่กลับเต็มไปด้วยข้อจำกัดอันน่าเจ็บปวด’
— sylvia plath

[Sopon Supamangmee @sopons]

ผมคิดเรื่องนี้มาได้สักพักหนึ่งแล้ว
.
เวลาไถหน้าจอสมาร์ทโฟน แล้วรู้สึกไหมว่าทำไม ‘คาเฟ่’ ทุกร้านที่เราเห็นในอินสตาแกรมถึงหน้าตาเหมือนกันไปหมด? ทำไม ‘ความสำเร็จ’ ของคนอายุ 30 ในคลิปสั้นต้องหน้าตาแบบเดียวกัน? และทำไมจังหวะการตัดต่อ มุกตลก หรือแม้กระทั่งโทนเสียงของครีเอเตอร์บน TikTok ถึงได้คล้ายคลึงกันราวกับหลุดออกมาจากโรงงานที่ถูกสร้างมาให้คล้ายกันไปซะหมด?
.
ความถามนี้วนอยู่ในหัวมาได้สักพักแต่ยังหาคำตอบไม่ได้ จนกระทั่งสัปดาห์ก่อนที่อ่านหนังสือ Life: A User's Manual ตอนหนึ่งที่พูดเรื่อง Authenticity ("ความจริงแท้”) เหตุผลที่ผมสะดุดกับเรื่องนี้จนต้องกลับมาตั้งคำถามก็เพราะดูเหมือนว่าในยุคที่เรามีอิสระในการ ‘สร้างตัวตน’ มากที่สุด เรากำลังเผชิญหน้ากับสภาวะที่ไร้อัตลักษณ์ที่สุดอยู่หรือเปล่านะ?
.
ในหนังสือผู้เขียนตั้งคำถามไว้อย่างน่าสนใจว่า อะไรคือความหมายของการเป็นคนที่เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง? คำตอบที่ชัดเจนและมักเป็นที่เข้าใจกันโดยทั่วไปคือ การที่เราได้ทำความรู้จักว่าลึกๆ แล้วเราเป็นใคร และแสดงออกไปตามนั้น แต่นักปรัชญาอย่าง ฟรีดริช นิตเช่ (Friedrich Nietzsche) กลับมีมุมมองที่ต่างออกไป
.
สำหรับนิตเช่ ความแท้จริงไม่ใช่เรื่องของการค้นหาตัวตนที่แท้จริงที่เฝ้ารอการถูกค้นพบ แต่ทว่ามันมีความหมายถึง "การสร้างตัวตน" ขึ้นมาต่างหาก หนังสือระบุไว้ว่า เราต้องเลือกได้ว่าเราจะเป็นใคร และสร้างตัวเองให้เป็นฮีโร่ในชีวิตของเราเอง เราสร้างตัวตนของเราขึ้นมาได้เฉกเช่นเดียวกับการสร้างสรรค์งานศิลปะหรือการเขียนนวนิยาย และสัญญาณที่บ่งชี้ถึงความแท้จริงก็คือ ลายเซ็นของผู้ประพันธ์ชีวิตของเราจะต้องเป็นตัวเราเอง
.
ทว่า ในโลกดิจิทัลปัจจุบัน แพลตฟอร์มต่างๆ กลับยื่น ‘รูปแบบสำเร็จรูปบางอย่าง’ มาให้เราแทน
.
อินสตาแกรมบอกเราว่า ภาพที่สวยต้องผ่านฟิลเตอร์โทนหนึ่ง คาเฟ่ที่ดีต้องเป็นสไตล์มินิมอล TikTok บอกเราว่า คอนเทนต์จะปังต้องใช้เพลงนี้ เราคิดว่าเราเลือกทำเพราะ ‘เราชอบ’ แต่แท้จริงแล้ว อัลกอริทึมต่างหากที่คอยกระซิบใส่หูเราว่า “ถ้าทำแบบนี้ คนจะกดไลก์เยอะขึ้นนะ” ยิ่งเราพยายามทำให้ตัวเองโดดเด่นบนโลกออนไลน์มากเท่าไหร่ เรากลับยิ่งกลายเป็น ‘ผลผลิตที่ถูกประดิษฐ์’ ของระบบมากขึ้นเท่านั้น
.
คำถามต่อมาคือแล้วอะไรคือต้นตอของสภาวะนี้?
.
แนวคิดอันหนึ่งมาจาก มาร์ติน ไฮเดกเกอร์ (Martin Heidegger) โดยชี้ให้เห็นว่า เคล็ดลับในการค้นหาว่าเราเป็นใครนั้น คือการต้องไม่เป็นปัจเจกนิยมมากเกินไป และในขณะเดียวกันก็ต้องไม่ยอมให้สังคมมาหล่อหลอมเราจนเกินไปเช่นกัน
.
ไฮเดกเกอร์โต้แย้งว่า คนส่วนใหญ่มักจะ "ไม่มีความแท้จริง" (Inauthentic) สาเหตุก็เพราะพวกเขาปล่อยให้ชีวิตของตัวเองถูกหล่อหลอมโดยบรรทัดฐานทางสังคมของกลุ่มคน ซึ่งเขาเรียกสิ่งนี้ว่า ‘the They’ ('พวกเขา' หรือบรรดาผู้คนในสังคม)
.
เราแต่งตัวแบบที่เขาแต่งกัน อยากได้ในสิ่งที่เขาอยากได้กัน วัดความสำเร็จด้วยไม้บรรทัดที่เขาใช้กัน โดยแทบไม่เคยหยุดถามว่าเราเลือกสิ่งเหล่านี้จริงหรือเปล่า หรือมันเพียงไหลเข้ามาแล้วเราก็รับไว้
.
เสน่ห์ของการใช้ชีวิตแบบ "พวกเขา" คือมันเบา สบาย ไม่ต้องรับผิดชอบ
.
เมื่อทุกคนทำแบบนี้ เราก็แค่ทำตาม แล้วไม่ต้องแบกน้ำหนักของการตัดสินใจว่าชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร
.
สิ่งที่ไฮเดกเกอร์คาดไม่ถึงคือ ในยุคของเรา "พวกเขา" อยู่ใกล้ตัวเราและมีอิทธิพลมากกว่าทุกยุคสมัยที่ผ่านมาเลย
.
ในสมัยของเขา "พวกเขา" คือเพื่อนบ้าน เพื่อนร่วมงาน สายตาของคนในหมู่บ้าน มารยาทและความคาดหวังของยุคสมัย เป็นแรงกดที่มองเห็นได้และอยู่รอบตัว แต่วันนี้ "พวกเขา" ไม่ได้อยู่ข้างนอกอีกต่อไป มันย้ายเข้ามาอยู่ในอุปกรณ์ขนาดเท่าฝ่ามือของเรา
.
บรรทัดฐานที่คอยบอกว่าเราควรอยากได้อะไร ควรมีหน้าตาแบบไหน ควรประสบความสำเร็จตอนอายุเท่าไร ไม่ได้มาจากคนที่เรารู้จัก แต่มาจากสิ่งที่หน้าจอคัดเลือกมาป้อนให้เรา
.
และมันแฝงตัวเข้ามาอย่างแนบเนียนด้วยนะ แรงกดแบบเดิมเรายังพอรู้สึกได้ว่ามันมาจากข้างนอก เรารู้ว่ากำลังทำตามคนอื่น แต่แรงกดในฟีดแฝงตัวมาว่าเป็นความชอบส่วนตัวของเรา อัลกอริทึมเรียนรู้ว่าเราหยุดมองอะไร แล้วป้อนสิ่งนั้นกลับมามากขึ้นเรื่อยๆ
.
พอถึงจุดหนึ่งเราแยกไม่ออกแล้วว่าความอยากนี้เป็นของเราจริง หรือถูกเพาะขึ้นทีละนิดจากสิ่งที่เราเลื่อนผ่านมาเป็นพันครั้ง
.
ในบริบทปัจจุบัน ‘the They’ คือ ‘กระแส’ คือ ‘สิ่งที่ใครๆ เขาก็ทำกัน’ ไฮเดกเกอร์อธิบายว่า การที่ผู้คนยอมทำตาม ‘the They’ ก็เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับความตายของตนเอง และเพื่อหลีกเลี่ยงการรับผิดชอบในการเลือกชีวิตของตนเอง หากวันหนึ่งชีวิตล้มเหลว เราก็สามารถโทษระบบหรือกระแสสังคมได้ง่ายๆ เพราะใครๆ ก็เดินเส้นทางนี้
.
ลองจินตนาการถึงฟิลเตอร์ปรับใบหน้าในแอปพลิเคชัน ทันทีที่คุณกดใช้ฟิลเตอร์นั้น ลายเซ็นบนใบหน้าของคุณ ไม่ว่าจะเป็นริ้วรอยที่บอกเล่าประสบการณ์ ความไม่สมมาตรที่เป็นเอกลักษณ์ จะถูกลบหายไปทันที เทรนด์ TikTok ก็ทำหน้าที่ไม่ต่างกัน มันปรับพฤติกรรมมนุษย์ให้เข้าสู่ ‘ค่าเฉลี่ย’ เรากลายเป็นประชากรของ ‘the They’ ที่ไร้หน้า มีเพียงเสียงสะท้อนของสิ่งที่ระบบบอกว่า ‘คู่ควรแก่การมองเห็น’
.
แล้วเราจะกู้คืน ‘ความจริงแท้’ กลับคืนมาได้อย่างไรในยุคที่เสียงของ ‘the They’ ดังก้องสะท้อนอยู่รอบตัวเราตลอดเวลา?
.
ข้อสรุปในหนังสือ Life: A User's Manual บอกว่าความจริงแท้นั้น ไม่ควรถูกมองว่าเป็นเพียง "ผลลัพธ์" ปลายทาง แต่มันคือ "วิถีแห่งการดำรงอยู่" (A way of being)
.
เราจะใช้ชีวิตอย่างมีความจริงแท้ได้ ก็ต่อเมื่อเราได้ใช้ความคิดไตร่ตรองถึงคุณค่าต่างๆ ที่เราต้องการจะยึดถือในการใช้ชีวิต เราต้องมองข้อจำกัดและความสามารถของตัวเองตามความเป็นจริง และหลีกเลี่ยงที่จะปล่อยให้สิ่งเหล่านั้นมาเป็นตัวกำหนดทั้งหมดว่าเราต้องเป็นใคร
.
"เราไม่ยอมรับบรรทัดฐานที่ซึมซับมาตั้งแต่วัยเด็กโดยไม่ตั้งคำถาม และก็ไม่ได้ละทิ้งมันไปเพียงเพื่อต้องการแสดงจุดยืน กระบวนการพัฒนาตนเองนี้ย่อมมีนัยยะทางจริยธรรมเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะค่านิยมที่เรายึดถือ ล้วนเป็นส่วนสำคัญที่หล่อหลอมวิธีที่เราปฏิบัติตนต่อโลกใบนี้และต่อผู้อื่น" ผมว่าข้อสรุปนี้ของผู้เขียนค่อนข้างดีเลยทีเดียว
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[iwhale @iwhale]

ในโลกทุนนิยม ผมเห็นคนอยู่สามแบบ

1. คนที่เล่นตามกติกาทุนนิยม คนส่วนน้อยจะประสบความสำเร็จ แต่ส่วนมากจะ burn-out

2. คนที่ปรับตัวส่วนนึงให้อยู่รอดในระบบได้ เหลืออีกส่วนนึงไว้ทำตามความฝันของตัวเอง

3. คนที่เลือกทำตามความฝันของตัวเองไปเลย ช่างแม่งทุนนิยม

ทั้งสามแบบเกลียดทุนนิยมหมด ยกเว้นคนหยิบมือเดียวที่เล่นตามกติกาแล้วสำเร็จ

[คือผมต้องทราบไหม 🐈‍⬛ @pizad_sura]

เอนดู ทิชชู่ต้องแอดมิดชั้น 4 แต่ใช้บันไดไม่เป็น ต้องอาศัยเสลี่ยง 😂😂