Şu yaşıma kadar en net öğrendiğim şey şu oldu hayat size ait olmayan hiçbir insanı uzun süre yanınızda tutmuyor. Siz ne kadar çabalarsanız çabalayın, bir yerde ya kırılıyorsunuz, ya aldatılıyorsunuz ya da gerçeklerle yüzleşiyorsunuz. O yüzden bazı gidişlerin ardından üzülmek yerine, sizi kendinden kurtardığı için ona teşekkür edin. Bazen bir insanın gitmesi, başınıza gelebilecek en güzel şeydir.
biri hayatınızı şekillendirdiğiniz dönemlerde olmayıp her şey rayına oturmuşken gelince bağ kurmak zorlaşıyor sınavlarla uğraşırken iş ararken yeni bir şehre alışırken kısaca kişilik şekillenene kadar hiçbir yerde olmayınca bağlar hemen kopuyor ne kadar geç kalırsanız o kadar zor
bi ilişki bittikten sonra bitmesini kabullenmek zor değil ama sandığın kadar sevilmediğini kabul etmek insanın epey vaktini alıyor. sonra neyi hak ettiğini ve sana ne verildiğini görünce bir daha o defteri açmamak üzere kapatıyorsun. iyileşmek farkındalıkla geliyor. şükür diyelim