Bir insan sizi ancak sevdiği kadar anlar. Sevdiği kadar telaşınızı görür, hüznünüzü önemser, kaygılarınızı cevaplar. Her şey bazen çok nettir, görmek isteyene.
Zamanla anlıyorsunuz: insanların kavgaları sizinle değil. gerçekleşmemiş kişilikleri, sevilmemiş çocuklukları, başarılarla gizlemeye çalıştıkları özdeğersizlikleri ile. kötü tavrı kişisel algılamayın; siz, bu savaşın sadece nesnesisiniz. bazen gerçekten tek sorun, öznenin kendisinde.
Bir insana değer vermek, özen göstermek, onun kıymetini bilmek de bir kültürdür. Bunun bir eğitimi yoktur, kitaplarda da yazmaz zaten. Bunun yolu insan olmaktan geçer.