yeni uyandığımda çok üşürüm, yorganın altından çıkamayıp uyuyakalırım… bunu düşünüp bana sabahlık almış 🥹 hayatımda hiç eksikliğini hissetmediğim aklıma bile gelmeyen bir şeydi ama şimdi yıkanacağı zaman bile tribe giriyorum sabahlığım olmadan nasıl kalkıcam diye…
Ankaraya taşındığımdan beri düzenli aralıklarla Cihan Mürtezaoğlu Hangi Yol dinlerim çünkü artık hiçbir yere hızlı adımlarla yetişmek zorunda değilim, aylak yürüyüşlerin tadına varıyorum
ahmet hamdi tanpınar'ın hayal kırıklığını şöyle betimlemesi çok hoşuma gidiyor "hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu. muhakkak hayalimizdeki yerinden inecek, herkese benzeyecekti."
Şu duyguyu iliklerine kadar yaşamış biriyim. Sadece “çok çalışmıyordum”. Çok çalışmak zaten benim karakterim artık. Ama korkunç bir mobbing, sınır ihlali, anlamsız bir değersizleştirilmeyle çalıştım. İşten ayrıldıktan sonra çevremdekiler “sen nasıl dayandın yaa?” Dediler.