باید پارو نزد، وا داد
باید دل رو به دریا داد
خودش میبردت هرجا دلش خواست
به هرجا برد بدون ساحل همونجاست
به امیدی که ساحل داره این دریا
به امیدی که آروم میشه تا فردا
به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره
به عشقی که نمیبینی شباشو بی ستاره
دل ما رفته مهمانی
به یک دریای طوفانی
هیچکس با این سوگ شوخی نکرد هیچکس
ما در جنگ ،در کرونا ،در گرانی ،در تحریم، در هر حالتی شوخ بودیم اما لبخند برای همیشه از این سرزمین رخت بر بست
لبخند امروز در سرزمین من جرمیست که هرکس خودش را پیش از دیگری مجازات میکند.
این است مرثیه سوگواران.