Hala hayattaki her şeyimin böyle zor olmasına veya hiç olmayışına şaşırıyorum. Yani, ne bileyim, bazen de kolayca olsun istiyor insan. Bir kere de sen çok uğraşma. Bir kere de aksın gitsin işler.. ama yok. Yine de şükür diyerek oturmayı öğrendim.
ani olum haberleri okudugumda o kadar etkileniyorum ki yarinimizin garantisi yok ve kendimizi o kadar uzuyor hirpaliyoruz ki gereksiz yere. durduk yere kalp kiriyoruz ve maalesef bunun farkindaligi cok nadir geliyor
herkesin hamurunda yok. gerçekten yok. vefa yok, senin kadar sevmek yok, hissetmek yok, mutluluk ya da üzüntü yok, empati yok, insan formundalar ama insanı insan yapan her şeyden mahrumlar. sadece mekanikler. algıları bir yere kadar.