Bir yere çarptığımı vücudumdaki morluğu görünce anladığım oluyor bazen. Nereye vurdum ki acaba diyorum, ne zaman vurmuşum hiç hissetmedim ki diyorum. Ama mosmor olmuş işte. Acıtmış, çürütmüş; fark etmemişim. Tıpkı bazı insanlar/ilişkiler gibi...
Arkadaşım ben senin narsisistik savunmanın altındaki değersizlik duygunu, sivri tavrının arkasındaki görülme ihtiyacını, bi sıcak bi mesafeli tavrındaki yakınlık problemini görüyorum, anlıyorum ve iyi bi terapiste denk gelmeni diliyorum.
Sizide sikerim ha dönüp dönüp ülke bitti Türkiye devri kapandı cumhuriyet bitti diye tweetler atmayın lan nebu kabulleniş millete yenilgimi empoze ediyorsunuz orspu çocukları bizim Atamız 103yıl önce yenilgiyi kabul etmedi biz hiç etmeyiz tabi sizin gibi oçlar nedüşünür bilemeyiz
Akşam da sanki bütün gün birlikte değilmişiz gibi telefonda günün uzun bir değerlendirmesini yapardık @RumeyysaGencayy
Aramıza şehirler girmiş olsa da bunu halen yapıyoruz ama ben o günleri çok özledim 😭
lisedeki enerjimiz saka mıydı ya sabah 7de uyan 8 saat derse gir her teneffüs bahceye in arada sınıfta halay cek aksam kursa kal cıkısta da otobüste bagıra cagıra gülmeye enerjin kalsın… liseliler arastırılmalı hic saka degil
Ben hiçbir şeyde çocukluğumuzdaki tatları bulamıyorum artık. Bu sadece yiyecek/içecekler de değil müzikler, diziler, filmler, hatta ilişkiler... hepsi aynı. Ya o zamanlardaki duygularımızı, mutluluğumuzu bulamadığımız için tat alamıyoruz ya da gerçekten her şey kalitesizleşti.
Bir adın kalmalı geriye
Bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
Aynaların ardında sır
Yalnızlığın peşinde kuvvet
Evet nihayet
Bir adın kalmalı geriye
Bir de o kahreden gurbet
Beni affet
Kaybetmek için erken
Sevmek için çok geç...
İyileşmek bazen ilerlemek değil, sadece durabilmektir. Kaçmayı bırakmak, beklemeyi öğrenmek, kendinle kalabilmek, kendine şefkatle sarılabilmek; ama her şeyden önce duygularımızı yük değil, güç olarak görebilmeyi öğrenmek...
Okul saldırılarının hemen ardından gönüllü terapist çağrıları başladı: travma grupları, psikiyatrik destekler, çeşitli psikososyal müdahale önerileri. Bunlar kuşkusuz iyi niyetli çağrılar. Yine de böyle anlarda şunu düşünmeden edemiyorum: Acı ve trajedi karşısında neden ilk refleksimiz profesyonel müdahaleye yönelmek oluyor?