Beni kötü hissettiren kimseden nefret edecek kadar kötü bir kalbim olmadı ve asla olmayacak, gülümsüyorum ve yoluma devam ediyorum çünkü biliyorum ki zaman herkesi kendi yerine koyuyor.
Telefonda konuşmak istememek, kabalık mı? Her telefonu açmak zorunda mıyız? Veya açamadığımızda da sürekli bir açıklama yapmak zorunda mıyız? Bu kadar “ulaşılabilir” olmayı istemiyorum ve sevmiyorum. Aç��klama yapmak dahi yoruyor bazen. Ulaşılmazsak, müsait değilizdir, hepsi bu.
İğneleyerek, yargılayarak ya da alaycı şekilde laf sokan ve sonrasında, “Ben sadece düşüncelerimi belirttim.” diyerek üste çıkmaya çalışan sinsi manipülatörlere karşı sert olun.