ne zaman incinsem değişmeye
ve soğukkanlı olmaya karar veriyorum.
ama
kırgınlığım geçince yine eski konuşan,
herkese inanan ve
cana yakın, neşeli halime dönüyorum
bu da kendime en büyük kırgınlığım
Ben buraya ait değilim hissi çok korkunç. Bir ortamda oturuyorsun, herkes bir şeylerden konuşuyor, sohbet ediyor. Aniden içinde bir his oluşuyor “ben buraya ait değilim”
utanmayan insanlar beni çok korkutuyo. kendini yüz farklı konuma sokabilir her türlü rezilligi yapabilir çünkü genel olarak UTANMIYO eser miktarda nasıl gözükürüm anksiyetesi hepimize gerekli gibi ya
henüz haberin bile olmayan masalarda
senin için ayrılmış bi sandalye var daha seni alkışlayacak tüm masalara oturmadın adını bilmediğin sehirlerde senin izlerini bekleyen sokaklar var daha seni sevecek herkesle tanışmadın daha yolun başındasın ve en güzel hoş geldinleri duymadın
artık çok yakın çevrem hariç kimseyle ciddi konuları hayata bakışımı falan konuşmamaya çalışıyorum. genelde insanlarla yüzeysel muhabbet edip her şeye gülüp geçiyorum ciddi bir konu açılırsa da dalgaya vuruyorum. beni anlamayacak insanlara bi şey anlatmak çok yorucu malsf.
açık iletişim kadar güzel bir şey var mı..sen dersin ki şu davranıştan rahatsızım bunu nasıl düzeltebiliriz, o da der ki böyle hissettireceğini düşünmedim şu şekilde davranayım. sorun çözüldü gitti bitti. ama sen ona ima yapıyorsun o bunu yanlış anlıyor falan zor işler