Fuzûlî demiş ki:
"İnsanın ar damarı ne zaman çatlar biliyormusun? Birinin gözyaşına sebep olduğu hâlde, sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya başladığında."
Yaşattıklarını yaşamadan ölmeyeceklerine inanarak yaşamak...
Ne diyordu şair;
"Yok öyle umutları yitirip karanlıkta savrulmak. Unutma aynı gökyüzü altında bir direniştir yaşamak"